รูป บางทีก็ทำให้เกิดตัณหา เช่นรูปดอกไม้สวยๆ รูปอาหาร รูปภูเขาทะเลน้ำตก รูปเหล่านี้ล้วนทำให้ใจหลง จะมีประโยชน์อะไรแม้นเราบันทึกรูปเหล่านี้ เพื่อจะพิจารณากันเพียงเพราะความงามในรูป ถามว่า การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ นั้น ควรเป็นไปในทางที่ หลง หรือควรเป็นไปในทางที่ รู้ คือรู้เท่าทันรูป

Bb 

หุ่นฟาง นกฮูกในงาน หุ่นฟางนกจังหวัดชัยนาท ปี 2552 เห็น หุ่นฟางนกฮูกแล้วทำให้ นึกถึง อหังการ์แห่งกาพย์กลอน ของ อัศนี พลจันทร (นายผี) อันปรากฎอยู่ในหนังสือ รำลึกถึงนายผีจากป้าลม ที่ว่า

"อันคนๆ หนึ่งนั้นสำคัญฤาที่รูป สำคัญฤาที่นาม สำคัญฤาที่ฐานะ แท้ที่จริง งานต่างหากที่ควรทึ่ง งานนั้นเพื่อใด เป็นไฉน แลอย่างไร นี้สิสำคัญแท้ อนึ่งเล่าสภาพของข้าพเจ้าผู้เขียน หาไกลกว่าการหวัวไม่เลย ดูดุจ นกฮูก แห่งราตรีกาลที่ร่อนร้องไปเหนือทิวไม้สูง เตือนผู้หลับให้ตื่น เตือนผู้ตื่นให้ลุก เตือนผู้ลุกให้โลด มันจะมีประโยชน์อันใดสำหรับผู้เรืองปัญญาทั้งหลาย ว่าในส่วนวุฒิเล่า ข้าพเจ้าก็ยังเยาว์นักในวุฒิทั้งปวง หากว่าท่านผู้ใดจะเห็นว่าดีบ้าง นั่นก็เป็นเพียงต้นละหุ่งในดินแดนอันไร้รุกขชาติดอกกระมัง"

นั่นประไร ตามองรูป นกฮูก ใจประหวัด คิดถึง คำกล่าวของนายผี (รูป ทำให้เกิด สัญญา/ความจำได้หมายรู้ ฯลฯ)

ปล. รูปข้างบนเป็นรูปนกแสก (นกเค้าลาน) ซึ่งเป็นญาติของนกฮูก ถ้าใครดูรูป แล้วไม่มีความรู้ ไม่พิจารณาก็จะเชื่อผู้เขียน โดยไม่เฉลียวใจ (ว่าไปนั่น) ขอบพระคุณ ดร.วิรัตน์ คำศรีจันทร์ ที่เข้ามาช่วยทักท้วง ความไม่รู้ในรูป ของผู้เขียน ครับ :)


T5  

อ้างอิง
คณะกรรมกรรมพิทักษ์วรรณกรรมและลิขสิทธิ์ ของ อัศนี (นายผี) พลจันทร์. รำลึกถึงนายผีจากป้าลมช่วงชีวิตและผลงานที่เพิ่งเปิดเผยเป็นครั้งแรก. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ ดอกหญ้า. 2533