ความประทับใจของฉันกับใครคนหนึ่ง ตอนที่1

    "ฉัน" ในที่นี้คือคนที่เล่าเรื่องนี้  เรื่องราวความเป็นไปของเรื่องก็เริ่มจาก...ฉันได้รู้กับคนๆนึงทาง msn เขาจะออนไลน์เฉพาะวันอาทิตย์  แรกๆก็รู้สึกเฉยๆคุยก็ได้ไม่คุยก็ได้  แต่พอคุยกันได้สักพักก็เริ่มรู้สึกว่าอยากคุยกับเขามากขึ้น  ก็ตั้งตารอวันที่เขาจะออนไลน์  พอถึงวันอาทิตย์  ภารกิจอย่างหนึ่งของฉันก็คือนั่งหน้าคอมพิวเตอร์เพื่อรอเขาคนนั้นออนไลน์  ได้คุยกับเขาทำให้ฉันรู้สึกดีมาก  เขาเป็นคนคุยสนุก มีความคิดและสอนฉันในบางเรื่อง  เขาเป็นคนที่ชอบเรื่องรถมาก  ชอบการแข่งรถ  ฉันถามเขาว่าเป็นเด็กแวนส์รึเปล่า  เขาบอกว่าไม่ช่ายแต่ถ้าเธออยากเป็นเด็กสก็อยเขาจะเป็นเด็กแวนส์ให้  ฉันก็นึกขำและมีความสนใจอยู่ในที  และทำให้ฉันสนใจเขามากขึ้น  ฉันและเขาได้คุยกันมาระยะหนึ่ง  เราก็เปลี่ยนจากการคุย msn มาคุยโทรศัพท์  ฉันตื่นเต้นมากเลย  พอได้คุยโทรศัพท์กับเขา  ฉันรู้สึกว่าเขาขี้เล่นมากไป  กวน(ตี...)นิดๆ  และก็ชอบทำให้ฉันหัวเราะ  ซึ่งโดยส่วนตัวของฉันแล้วจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยมีอารมณ์ขัน  ฉันคิดว่าเพิ่งคุยกันไม่นานไม่น่าจะหัวเราะสนุกสนานมากจนเกินไป  มันไม่เหมาะสม  แต่ก็คิดว่าจะคุยกับเขาต่อไป  คุยโทรศัพท์กับเขาไปเรื่อยๆ ก็คิดว่าเขาไม่เหมือนใคร  เขาพยายามที่จะส่งผ่านความสุข  ความสนุกของเขาที่มีมายังเรา  ซึ่งมันสัมผัสได้จากการที่คุยกัน  จากที่ไม่เคยได้หัวเราะเสียงดังเวลาถูกใจเรื่องใดก็ได้หัวเราะออกมา  และเขาเป็นคนที่ฉันคุยโทรศัพท์ด้วยนานที่สุดมีอยู่ครั้งนึกคุยกันนาน 6 ช.ม. ต่อเนื่องกัน  (คุยไปได้ไง?) เมื่อคุยกันสักระยะหนึ่ง เราก็คิดว่าจะเจอกัน  ตอนนั้นก็กล้าๆกลัว เพราะมีข่าวมาเยอะกันคนที่แชทกันแล้วมาเจอกัน  แต่ในความรู้สึกส่วนลึกของฉันบอกว่าเขาก็เป็นคนดีคนนึง มีความจิงใจ จึงคิดว่าลองดูสักครั้ง  เราจึงนัดเจอกันที่เดอะมอลล์บางกะปิ  (24 ม.ค. 51) ซึ่งคิดว่าในห้างคนเยอะเขาคงจะทำอะไรเราไม่ได้หรอก  เจอกันวันแรกฉันก็แสดงความเป็นตัวของเองเต็มที่  พูดเสียงดัง  หัวเราะดังๆ  แล้วฉันก็แอบสังเกตพฤติกรรม และแววตาซึ่งบอกความรู้สึกของขาได้เป็นอย่างดี (ดวงตาเป็นหน้าต่างของจิตใจ) เขาเป็นกันเอง คุยเหมือนกับตอนที่คุยโทรศัพท์กัน เจอกันครั้งแรกฉันว่าเขาโอเคเลย  แล้วเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ  และตกลงที่จะคบกัน
     ชีวิตของเขาน่าสงสารมากเลยทีเดียว  เขาต้องทำงานไปเรียนไป  ในตอนแรกที่ฉันและเขาตกลงที่จะคบกัน  เขาบอกว่าเขาและฉันไม่ควรคบกันหรอก  เราสองคนมันต่างกัน "คุณเรียนพยาบาลฐานะที่บ้านก็ดีถ้าพ่อกับแม่คุณรู้คงไม่พอใจหรอก" ฉันก็ว่าอย่างนั้น  แต่ฉันบอกเขากลับไปว่า  พ่อกับแม่นะไม่รู้หรอก  เพราะฉันไม่กล้าบอก  และคิดว่าเราจะคบกับใครที่ดีๆ  และจิงใจสักคน  มันมองกันที่ตรงไหนหรอ  ฐานะ? อาจช่าย  แต่เขาไม่ได้รวยและทำให้ฉันมีความสุขเวลาได้คุยกับเขา  เวลาเจอเขาฉันมีเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขทุกครั้ง  แล้วฉันจะเลือกคบเขามั้ย  ฉันก็ตอบตัวเองว่า  ฉันเลือกที่จะคบเขา  เลือกที่จะมีรอยยิ้ม  เลือกที่จะมีความสุขเวลาอยู่ใกล้เขา  เขาได้ทำให้ฉันได้เจอสิ่งใหม่ๆในชีวิต  เขาได้ทำให้ฉันได้เป็นเด็กสก็อยในบางเวลา  (ถ้าพ่อกับแม่รู้ฉันตายแน่)แต่เราก็ยังอยู่ในขอบเขตของความปลอดภัย  เราใส่หมวกกันน็อกทุกครั้ง  เขาจะสอนทุกเรื่องจากประสบการณ์ของเขา  เขาชอบแต่งรถมอเตอร์ไซต์  ชอบอ่านหนังสือรถ ชอบตกปลา  เขาก็ได้สอนเรื่องต่างๆเหล่านี้กับฉันด้วย ฉันก็ฟังๆ (แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไรหรอก)แต่ทำอะไรที่มีเขาทำด้วยแล้วมันสนุกดี ฉันเลยเหมาๆเอาว่าชอบด้วย  เวลาที่เราคบกันก็ปีกว่าๆแล้ว  ไม่มีหรอกนะที่หวานๆ จนน้ำตาลเรียกพี่ เขาจะมีสไตร์ของเขาไม่เน้นคำพูด  แต่จะกระทำให้เห็น  แต่ก็ไม่ได้มีความสุขแค่อย่างเดียวหรอกนะ ก็มีเสียใจบ้าง  ปะปนกันไป  ชีวิตได้รสชาติดี     >>>ไว้ติดตามต่อ<<<