เมื่อวานนี้ไปร่วมงานเลี้ยงอำลานักเรียนชั้นม.6 ของโรงเรียนมอ.วิทยานุสรณ์ ได้เห็นหนุ่มน้อยสาวน้อยทั้งหลายที่กำลังจะก้าวต่อไปสู่โลกที่กว้างใหญ่แล้ว ก็ชวนให้คิดถึงวันเวลาเก่าๆที่เราเคยผ่านมาเช่นกัน ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้ได้คิดว่า การสั่งสอนใดๆนั้น ขึ้นอยู่กับจังหวะเวลาและโอกาสจริงๆ เพราะในยามนี้ที่เด็กๆกำลังสนุกสนาน ในบรรยากาศที่ต่างคนก็ต่างตื่นเต้นในรูปลักษณ์ใหม่ของเพื่อนๆ โอวาทจากท่านผู้ใหญ่ในงานที่คุณแม่อย่างเราฟังอย่างซาบซึ้งนั้น เด็กๆคงซึมซับไปได้เพียงน้อยนิด
มาถึงวันนี้ที่เราผ่านจุดนั้นมาเกือบจะ 2 เท่าของเวลา ทำให้ยืนยันได้จริงๆว่า การเรียนรู้ผ่านผู้คนไปตามกาลเวลาเท่านั้นคือสิ่งที่สร้างสมความรู้ ความคิดให้เรา การเรียนในห้องเรียน การเรียนเพื่อใบปริญญาที่ยืนยันการเรียนรู้ใดๆก็ไม่ได้สอนให้เราเรียนรู้ผู้คนและเรื่องราวต่างๆของชีวิตได้มากเท่ากับการดำเนินชีวิตจริงๆ สิ่งที่สำคัญก็คือ เราพร้อมที่จะเรียนรู้ เปิดใจที่จะรับรู้กับทุกๆเรื่องราวที่ผ่านมาหรือไม่ ก็ได้แต่อวยพรให้หนุ่มน้อยสาวน้อยเหล่านี้ก้าวผ่านวันเวลาแห่งชีวิตไปได้อย่างมีความสุขกับการเรียนรู้ที่ยังคงอยู่คู่ชีวิตพวกเขาไปอีก...นาน
