ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้ทำงานในองค์การที่เกี่ยวกับการศึกษา และตัวผมเองก็เริ่มทำงานครั้งเมื่ออายุ 19 ปี ซึ่งตอนนั้นถือว่ายังเด็กมากๆ สำหรับความรู้สึกของผม แรกเริ่มต้องเจอกับคนใหม่ๆ และประการณ์ที่เรียกได้ว่าหาไม่ได้เลยในตำรา บางสิ่งที่ไม่เคยเรียนก็ต้องทำ บางอย่างที่ไม่รู้ก็ต้องหาวิธีที่จะทำให้รู้ให้ได้ กว่าจะปรับตัวได้ก็ใช้เวลาเสียพัก บางครั้งก็คิดอยากจะออกจากงาน แต่พอได้คำพูดของหัวหน้าก็คิดได้ ซึ่งหัวหน้าได้พูดให้ฟังว่า ปัญหาทุกคนจักต้องเจอ อยู่ที่ว่าเราจะเลือกเดินต่อไปหรือหนีปัญหานั้น และหากเรามัวแต่คิดหนี หรือย้ายไปที่อื่นแน่ใจหรือว่าจะไม่เจอปัญหาอีกหากเราเอาชนะปัญหาได้ด้วยวิธีการมองปัญหาให้เจอและก็พยายามมองโลกในแง่ดีก็จะทำให้เราเป็นคนที่มีคุณค่าและเอาชนะเสียซึ่งทุกสิ่งได้แน่นอนน  

     ผมกลับมาถึงบ้านก็คิดถึงคำพูดที่หัวหน้าพูดให้ฟัง แล้วก็นึกดูดีๆ ขนาดเรียนเรายังเจอกับปัญหามากมาย แล้วตอนนี้เราถึงเวลาที่จะต้องทำงานที่ต้องเจอคนมากมาย และงานต่างๆ ที่จะต้องทำ เราจะต้องทำยังไงให้มีความสุขกับงานดีกว่า เพราะทุกข์ใจไปก็รังแต่จะทำให้ตัวเองนั้นแหละจมลงกับปัญหา เช่นที่คนหลายพูดกันว่า มีปัญญาท่วมหัวแต่เอาตัวไม่รอด ผมว่าหลายๆ คนคงจะเจอปัญหาเช่นเดี่ยวกับผม น่ะครับ แต่เชื่อเถอะครับการมองเห็นปัญหาที่หนักอยู่ข้างหน้า ส่วนใหญ่เรามักจะแพ้ใจตัวเองเสียมากกว่า หากเรารู้จักที่จะไม่หนีปัญหาและมองโลกในแง่ดี เชื่อได้ว่าเราจะชนะได้ทั้งปัญหาและตัวเองในที่สุด