คนที่มีชีวิตแล้วไม่รู้จักชีวิต ชีวิตย่อมกัดกินเจ้าของหรือตัวเอง...
การมีชีวิตที่อยู่ด้วยความหวัง ชีวิตนั้นก็ย่อมทุกข์เพราะการรอคอยสิ่งที่จะได้มาหรือไม่ได้มาตามความหวังนั้น
ได้ก็ทุกข์ ไม่ได้ก็ยิ่งทุกข์
เพราะการติดสุขนี่แก้ยากกว่าการติดทุกข์เสียอีก
การไม่ได้ เราก็รู้ว่าไม่ได้
แต่การได้ เราจะไม่รู้ว่าเรา "เสีย"
เสียใจ เสียเวลา เสีย "ชีวิต"
ใจที่ต้องพอง ๆ ฟุบ ๆ แฟ้บ ๆ ใจได้เสียไปก่อนแล้ว เสียไปนานแล้ว ก่อนที่จะได้หรือไม่ได้
ได้มาก็ใจพอง หัวใจเต้นเร็ววววววว
ไม่ได้ก็ใจแฟ้บ หัวใจสั่นนนนนนนน
ความหวังทำให้ชีวิตต้องเดินทางตามความหวังหรือที่เราชอบเรียกว่า "ความฝัน"
ชีวิตที่มัวแต่ฝัน ชีวิตนั้นย่อมเสียเวลา
เสียเวลาที่ดีที่สุด เวลาที่ดีที่สุดคือเวลา "ปัจจุบัน"
เสียคนที่ดีที่สุด คนที่ดีที่สุดคือคนที่อยู่ด้วยกับเรา ณ ปัจจุบัน
เราละเลยเวลา ละเลยคนที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วหวังแต่ว่าจะไปได้เวลา ได้เจอคนที่หวังไว้ ฝันไว้
ด้วยเหตุนี้นั่นเอง จึงเรียกว่า คนที่อยู่ในความฝันนี้ "เสียชีวิต"
ชีวิตที่เกิดมาชาติหนึ่ง ชาตินี้ ต้องวิ่งวุ่น วกวน วุ่นวาย ไปเพราะความหวังและความฝัน
บางคนใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อความฝัน เสียชีวิตไปตาย
มีชีวิตต้องรู้จักใช้ชีวิต ชีวิตจึงจะไม่กัดกินเรา และจะสร้างคุณค่าสานประโยชน์ให้กับเราหรือเจ้าของ
ใช้ชีวิตนี้อยู่กับเราหายใจปัจจุบัน
หายใจเข้าให้สบาย หายใจออกให้สบาย แล้วชีวิตนี้จะสบายสลายได้ซึ่ง "ความฝัน"...
ที่มาจากบันทึก การรอคอยนี้เป็น “ทุกข์” น่าดู...
น้อมรับ