ค่ำคืนหนึ่ง...เมื่อผ่านพ้นฤดูหนาว ค่ำคืนนั้นเจ็บปวดร้าวอ่อนแรงล้า นอนไม่หลับกระสับกระส่ายตลอดเวลา เหมือนวันรุ่งขึ้นจะไม่กลับมาให้พบเจอ...

   ค่ำคืนหนึ่ง...เมื่อผ่านพ้นฤดูหนาว

ค่ำคืนนั้นเจ็บปวดร้าวอ่อนแรงล้า

นอนไม่หลับกระสับกระส่ายตลอดเวลา

เหมือนวันรุ่งขึ้นจะไม่กลับมาให้พบเจอ...

   ค่ำคืนนั้นเธอบอกว่า "ขอลาก่อน"

จะเก็บซ่อนความดีงามไว้เสมอ

แม้วันนี้วันต่อไปไม่พบเจอ

แม้ไม่มีคนอย่างเธอในหัวใจ...

   แต่มิตรภาพยังเต็มเปี่ยม

ถึงไม่ได้ยามเยี่ยมเคียงชิดใกล้

ถึงวันนี้มีอีกคนในหัวใจ

แต่เธอยังคงยิ่งใหญ่ในใจฉัน...

   ฉันบอกเธอว่า "จะมีความหมายอะไร"

ในเมื่อฉันไม่ใช่คนเคียงฝัน

ในเมื่อรักที่ผ่านมาไม่สำคัญ

ในเมื่อความผูกพันแค่ผ่านเลย...

   ค่ำคืนหนึ่ง...เมื่อผ่านพ้นฤดูหนาว

ฉันจึงเจ็บปวดร้าวเกินเอื้อนเอ่ย

ในเมื่อรักกลับได้เพียงความเฉยเมย

และถ้อยคำชมเชยแทนคำลา...