เคียนซา

แสงแดดที่กำลังแผดเผาพื้นหญ้าที่แห้งเกรียม มองไปทางไหนก็เห็นเพียงยอดยางที่กำลังผลิยอดอ่อนล้อกับสายลม  สวนปาล์มนำมันที่ที่ทะมึนอยู่ตรงหน้า ยาวไกลสุดลูกหูลูกตา  แผ่นดินที่นี่.........ช่างกว้างใหญ่ไพศาลเสียเหลือเกิน

ดูภายนอกก็แห้งแล้ง ห่อเหี่ยว..............น่าหวั่นใจ

วันนี้...........เป็นวันที่ฉันเดินทางมาทำงาน เป็นวันแรกในชีวิตการรับใช้ประชาชนอย่างเป็นทางการเสียที่............  หลังจากทำหน้าที่แบบทดลองมานานแล้ว

ฉันตื่นตั้งแต่ตี5 เพื่อเตรียมตัวออกจากบ้านที่นครศรีธรรมราช   กว่าจะขับรถกะบะสีแดงคู่ใจมาตามถนนสาย A41 มองซ้ายที ขวาทีแยกที่จะเลี้ยวไปอำเภอเคียนซาอยู่ที่ไหนน้า  อ้อนั่นไงเจอแล้วสี่แยกบ้านนาเดิมเลี้ยวซ้ายไปเลยเสียงสมองกำลังสั่งการ  ขับไปเรื่อยๆประมาณ 10กว่ากิโล ก็ไปถึงสะพานข้ามแม่นำตาปี แม่นำนี้ฉันจำได้ต้นกำเนิดอยู่ที่บนภูเขาที่พิปูน บ้านฉันนี่เอง ใจก็คิดเล่นๆว่าวันหลังขี่เรือมาดีกว่า

มาถึงสำนักงานเกษตรอำเภอเคียนซาก็แปดโมงครึ่งพอดี  มาทันจนได้  ที่นี่มีเพื่อนร่วมงานหลายคน  หัวหน้านิพนธ์  พี่ญาน พี่หมี พี่ตา และอุ๊ที่ยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมให้ฉันเรียกพี่แล้วยืนยันว่าเราเกิดปีเดียวกัน  ที่นีอยู่กันแบบพี่น้องช่วยกันกวาดขยะ ถูพื้น รดนำต้นไม้

ความแห้งแล้ง ห่อเหี่ยว..............น่าหวั่นใจ ก็อันตรธานหายไป เกิดความอบอุ่นในซอกเล็กๆของหัวใจเข้ามาแทนที่

วันนี้มีกิจกรรมหลายอย่างก็เหมาะกับฉันแล้วเพราะฉันเป็นนักกิจกรรม เริ่มด้วยเจ้าหน้าที่จากจังหวัดมานิเทศงาน แนะนำตัวใน่ประชุมกำนันผู้ใหญ่บ้านและรายการช่วงบ่ายประชุมกรรมการศูนย์เพื่อปรับแผนพัฒนาทางการเกษตรประจำตำบลเคียนซากว่าจะเลิกก็ปาเข้าไป 5 โมงเย็น

นี่วันแรกก็มันดุเดือดขนาดนี้ต่อไปจะขนาดไหนชักจะน่าสนุกแล้วซิกว่าจะขับรถถึงบ้านก็ หกโมงครึ่งซะแล้ว