จริงๆแล้ว  ผมรู้สึกอยากเขียนเรื่องเล่าจากการปฏิบัติมากกว่า  การคิด 

แต่ก็ยังมีบางครั้ง  ที่อดไม่ได้ที่จะจับภาพนิ่ง  ของความคิดของตัวเองไว้บ้างเหมือนกัน   เพราะเห็นว่าความคิดมันเกิดขึ้นไม่หยุดนิ่งเลยซักที   เมื่อวานคิดอย่างนั้น   แต่วันนี้กลับคิดอย่างนี้  เอาแน่ เอานอนกับความคิดไม่ค่อยได้เหมือนกัน

เมื่อวันศุกร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552  ในเวทีปิดท้ายโครงการ IOCS   มีการพูดคุยถึงเรื่อง "เป้าหมายชีวิตและความมุ่งมั่น" ในวงสนทนา   เลยทำให้ความคิดของผมมันออกมาเต้นจังหวะชั๊ด..ชัด..ช๊า  พาให้เราหลงคิดตามมันไปด้วย

เป้าหมายชีวิตผมคืออะไร?

คำถามนี้  ผมเจอมาตั้งแต่เมื่อไร?    ผมเริ่มทบทวนตัวเอง

ตอนเด็กพ่อ-แม่  ก็ไม่ได้บอก   บอกแต่ว่าเรียนหนังสือให้เก่งๆ  จะได้มีงานทำดีๆ

แต่พอเรียนมัธยม  มีครูแนะแนวมาชวนให้เราวาดรูป  "เป้าหมายชีวิต"   ตอนนั้น ก็วาดไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้ซีเรียสอะไรนัก   มุ่งไปที่การวาดรูปมากกว่า  ความหมายลึกๆ ข้างใน

ผ่านมาอีกหลายๆ ปี   หลายครั้งที่มักจะถูกถามกระตุ้นให้คิดเป้าหมายชีวิต  โดยคนอื่น

สิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน  ก็คือ   เป้าหมายที่ไกล  เป็นอนาคตที่วาดหวัง  สวยงาม

แต่....

เส้นทางชีวิต  ในโลกความจริงมักหักเหเสมอ  

ทำให้เริ่มเอะใจว่า   "แล้วจะฝันทำไม?"  

ระยะหลังนี้  ไม่แน่ใจว่าพอชีวิตเดิน  ผ่านหลักสี่   แต่ยังไม่ถึงดอนเมือง  หรือเปล่า?

เริ่มมีญาติสนิท  คนใกล้ตัว  เริ่มล้มตายหายจาก  บ้างก็เจ็บป่วยทั้งเบา และหนักหนา

แต่ที่สงสัยมาก  ก็คือ   คนที่เขาต้องอยู่กับความเจ็บป่วยที่หนักหนาสาหัส  ชีวิตเขาดำเนินอยู่อย่างไร?

แล้วถ้าเป็นเราบ้างหล่ะ?  สมมติว่าชีวิตต้องเดินเข้าสู่ช่วงวิกฤติ  เราจะเตรียมตัวอย่างไร?

เลยคิดว่า "เป้าหมายชีวิต"  ของเราคงเปลี่ยนไปจากแบบเดิมๆแล้วหล่ะ!

เดิมฝันไกล   กลายมาเป็นแค่  ฝันใกล้ๆ

เป็นฝันประจำวัน

เป็นเป้าหมายประจำวัน

"จะทำอย่างไร จึงสามารถทำให้ช่วงเวลาแห่งห้วงทุกข์ในแต่ละวัน  หดสั้นจู๋ดจู๋...

จะทำอย่างไร  จึงทำให้ช่วงเวลาแห่งสุขในแต่ละวัน  ขยายยืดยาวนานที่สุด"

หากเราทำได้  ชีวิตจะอยู่ในสถานะใดก็ตาม  ไม่ว่าวิกฤติ หรือ หรรษา    ไม่ว่าชีวิตจะสั้น หรือยาว  ชีวิตนี้น่าจะมีค่าในทุกๆนาทีมากเลยทีเดียว