ก่อนจะมาเป็นสหวิชาชีพและ One stop service

            ก่อนถึงสหวิชาชีพภาค 2 ขอคั่นสักหน่อย  เท้าความก่อนเราเองก็เป็นเภสัชกร  จบใหม่หมาดๆ เมื่อปี๒๕๔๔(หมาดตรงไหน) ตอนนั้นได้รับผิดชอบดูแลคลินิกเบาหวานตอนแรกรพ.เรายังไม่ได้จัดให้เภสัชกรเข้าไปจ่ายยา จ่ายยาอยู่ห้องยานอก  แล้วก็ได้แต่ให้ไปสอนกลุ่มเบาหวานตอนเช้า  ตอนที่หาเรื่องที่จะไปสอนก็ลำบากเหมือนกันเพราะว่าไม่เข้าใจเกี่ยวกับตัวโรคมากนัก  เข้าใจแต่ตัวยาว่าออกฤทธิ์กับน้ำตาลในเลือดอย่างไร  ไปสอนแค่เรื่องว่า ยาก่อนอาหารต้องกินก่อนอาหารเมื่อไหร่  ถ้าลืมกินหลังอาหารได้หรือไม่  สอนไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเบื่อและก็ไม่รู้ว่าจะสอนอะไรเพิ่มอีก  จะสอนเรื่องอื่นเพิ่มก็เหมือนยากเพราะว่าตัวคนไข้เองก็ไม่ได้เข้าใจในตัวโรคเองเท่าไหร่  เลยทำให้สอนยาก ไปอบรมก็แล้ว  ไปเรียนก็แล้วแต่ทำไมเราเอามาใช้กับคนไข้ไม่ได้  พอเวลาผ่านไป  ทางรพ.เราเปลี่ยนห้องรับบริการของคลินิกเบาหวานกว้างขึ้นให้เภสัชกรเข้าไปจ่ายยาด้วย  เป็น one stop service ไม่น่าเชื่อว่าการปรับระบบบริการแค่นี้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกับเราได้  เราก็ได้เข้าไปช่วยตั้งแต่ขั้นตอนแรก  รับคิว  ชั่งนน.  เจาะเลือด ไม่เคยได้เจาะก็ต้องเจาะคราวนี้แหละค่ะ  สนุกดี ความรู้ใหม่  ได้คุยกับคนไข้  จำคนไข้ได้  พอรู้จักกัน  ก็ง่ายขึ้นค่ะ   คุยได้หลายๆเรื่อง เรื่องที่เราคิดว่ายากเกินไปเป็นเพราะเราไม่เคยสอนคนไข้ ก็ทำให้คนไข้ไม่รู้อยู่ร่ำไป  (ในเมื่อเราไม่สอนเองแล้วจะไปโทษเค้าได้อย่างไรว่าเค้าไม่รู้) เช่นเรื่องความแรงยาว่าได้อะไรไป ระหว่าง Enalapril 5mg กับ Ena 20mg เราก็จะมีชื่อเล่นของยา คือ “อีนาง” ถ้าเป็นภาษาโคราชจะจำได้ง่ายขึ้น  ชื่อยาฉีดเบาหวานที่ตนเองฉีด  เช่น มิกถาด  อาร์ไอ คนไข้จำได้ดีด้วย แล้วรู้สึกว่าเค้าภูมิใจที่เค้าได้รู้  เวลามารับยาก็มีล้อเลียนกันว่าเมื่อไหร่จะจำได้ กินมาเป็นชาติแล้ว  สนุกสนานดีค่ะ  เมื่อเกิดความสนิทสนมก็ยิ่งทำให้เราได้ทราบเรื่องที่เกินความคาดหมายโดยที่เราไม่ต้องซักมาให้เสียเวลาเหมือนเมื่อก่อน เช่นที่น้ำตาลสูงมาเพราะอะไร ไม่จำเป็นต้องดุกันให้เสียอารมณ์ทั้งเราทั้งคนไข้  คนไข้บอกเองอย่างยิ้มแย้ม  มันทำให้เราทำงานตั้งแต่เช้าถึงบ่าย 1 ทั้งๆที่หิวแต่ไม่หงุดหงิดได้  แปลกแต่จริง นะค้า  ขนาดรอนาน  ขนาดเราผิดพลาด  คนไข้ไม่เคยวีนเลย(แปลออกนะค่ะ )  ทั้งที่เมื่อก่อนลัดคิวไม่ได้เลย  จ่ายพลาดแค่ 1 แผง บ่นตลอด จากนี้เป็นเพราะเราเข้าใจเค้า  เค้าเข้าใจเรา สัมพันธภาพนั้นสำคัญมาก  สำคัญกับงานและก็จิตวิญญาณในการทำงานของเราจริงๆ  เราสามารถมีความสุขกับมันได้หากเราต้องการ    HAPPYค่ะ