แก้ปวดแบบคลาสสิค

เถาวัลย์เปรียง Derris scanden Benth แก้ปวดแบบคลาสสิคเป็นประโยคจากหนังสือรวบรวมความรู้ของชาวบ้านมาเป็นข้อวิจัยและรายงานจากอภัยภูเบศย์....ยายธีชอบทดลองมาในระยะหลังกับคุณภาพของต้นไม้สรรพคุณในการรักษา....ยายธีเกิดในยุคสมัยใหม่แรกเริ่มเป็นเด็กที่ไม่รู้จักนุ่งผ้าถุงเสียแล้วเราก็นุ่งกางเกงเป็นประจำและเป็นเด็กกระโดงโรง...รู้จักยาแก้ปวดชนิดแรกที่เรียกว่า แอสโปรถ้าจำไม่ผิดเดี๋ยวนี้ก็มีมากมายหลายชนิด...เมื่อวันแรกของความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเนื่องจากการกระแทกที่บริเวณซี่โครงทำให้ต้องกินยาระงับปวดสมัยใหม่ที่มีขายอยู่ทั่วไปผลข้างเคียงที่ตามมาก็คือปวดท้องมึนงงเคลื่นใส้...ไม่รู้จะทำอย่างไรไกล้วันที่จะอยากไป(หาครูบา)คุณหมอบอกว่าปวดที่ซี่โครงแบบนี้ปวดแบบสุดๆแล้วก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้คือการกินยาแก้ปวดใช้เวลาอย่างน้อยเดือนหนึ่งจึงจะค่อยๆทุเลา....จำได้ว่าเคยอ่านเรื่องราวของเถาวัลย์เปรียงและพยายามทำความรู้จักจนมาเมื่อต้นปีที่แล้วไปงานมหกรรมข้าวที่เมืองทองธานีได้ซื้อต้นเถานี้มาจากกรมวิทยาศาตร์...หยิบหนังสือที่ซื้อมาอ่านซ้ำย้ำความเข้าใจลองเป็นหมอรักษาตัวเองดูหยุดกินยาฝรั่งมาลองยากลางบ้าน..สมัยใหม่เถาวัลย์เปรียงในแคปซูล....อาการคลื่นไส้มึนหัวหายไปอาการปวดดีขึ้นกว่าตอนกินยาแก้ปวด....ขอบคูณเถาวัลย์เปรียง.....และณ วันนี้เถาไม้ชนิดนี้ก็หายไปพร้อมกันกับป่าและถ้าเถาวัลย์นี้วิเศษจริงแก้ความเจ็บปวดทรมานของคนหาได้รวดเร็วจากขวด..ช่วยความเจ็บปวดให้มนุษย์ทั้งโลกส่วนใหญ่เวลานี้..ที่เป็นทาสยาแก้ปวดสารพัดยี่ห้อสร้างความร่ำรวยมหาศาลกับผู้ผลิต...ยายธีไม่กล้าคิดต่อ......ขอให้เป็นแค่ยาผีบอก