ไม่เจอกันนานคิดถึง

ช่วงบ่ายถึง 4 โมงเย็นผมเข้าร่วมประชุมที่เมืองหาดใหญ่กับเพื่อน ๆ ที่จบจากสถาบันเดียวกันทั่วภาคใต้ต่างพากันมาเรามาพบเจอกันดูแต่ละคนหลังไม่ได้เจอกันนานนี่หน้าตาเปลี่ยนไปเยอะเลย แต่มีเพื่อนบางคนเข้ามายกมือไหว้ผมแล้วย้ำชื่อผมได้ถูกต้องว่านี่คืออาจารย์...ใช่ไหม..ใช่ครับ

ส่วนผมเองยังงง ๆคือจำเพื่อนไม่ได้ละเพื่อนคนนี้อยู่เมืองตรัง และทึ่งว่าเขายังจำผมได้ดีที่เดียวตั้งแต่ไม่เจอกันช่วงตั้งแต่ พ.ศ. 2527 ผ่านมาหลายปีแล้ว พอเลิกจากการประชุมผมก็พาครอบครัวออกไปวิ่งได้กำลังขาดีมากเลยละที่อ่างเก็บน้ำใน มอ. หาดใหญ่โดยวิ่งรอบได้ 4 รอบแล้ว

พวกเด็ก ๆ ต่างวิ่งตรูกันมาให้ผมผมอุ้มเลยพากันเดินอบตัวขึ้นยอดเนินขุนเขาเตี้ย ๆ แถวนั้นแล้วกลับที่พักได้รับน้ำเหงื่อคือน้ำมนต์ขลังเติมพลังชีวิตแล้วละวันนี้คุณละดูแลสุขภาพตนเองรึยัง...อิ อิ อิ.