ภาพติดตาลบเท่าไหร่ก็ไม่ออก

ยามเย็นวันก่อนพาลูกชายคนโตเข้าไปในโรงพยาบาลเพื่อแคะขี้หูออกเนื่องจากมันเยอะมาก ๆ คือเด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่นั้นละ  กลัวเจ็บก่อนเจ็บจริง  ที่จริงพอเอาเข้าไปในรูหูแล้วไม่เจ็บดั่งที่คิดไว้  แต่ร้องไห้จ้าก่อนเจ็บจริง ๆ คนเราก็เหมือนกันกลัวจังกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึงแต่พอเผชิญแล้วจริงก็ไม่น่ากลัวอะไรเลยละ 

 เหมือนมีคนจะกระโดดตึกลงมาตายถ้ามีใครไปสะกิดใจหน่อยว่ากระโดดลงไปเลยไม่ตายหรอกแต่พิการอยู่นานทรมานเพราะแข้งขาหักไปเที่ยวไหนก็ไม่ได้  คือยุให้กระโดดเลยนี่  รับรองคนที่จะกระโดดคงสองจิตสองใจว่ากูจะกระโดดดีไหมหวา...ฮ่า ๆ แต่ถ้าไปบอกว่าอย่านะได้โปรดเถิดอย่ากระโดดเลย  แหมได้ใจเลยกระโดดซะเลย เป็นอย่างนี้ละคนเรา 

 คิดเพลิน ๆ ผมอาจจะคิดผิดก็ได้นะที่เห็นคนป่วยมาหาหมอเป็นภาพติดตาลบเท่าไหร่ก็ไม่ออก  เออคนเรานี้กับอารมณ์ป่วยใครช่วยได้บ้างละ  บางครั้งเห็นคุณหมอก็มีอารมณ์คุณพยาบาลก็มีอารมณ์คนป่วยอยู่แล้วก็ไม่พูดจาแต่ญาติที่มากับคนป่วยนะเสียงดังอย่างมีอารมณ์  เออ...อย่ารบกันเลยนะ...เป็นเช่นนั้นเองละ อิ อิ อิ...สงสาร ๆ .