สวัสดีครับ

อยากเล่าเรื่องความสุขเมื่อได้ทำสิ่งที่(รู้สึก) ว่าดี

เมื่อก่อนเราจะเป็นสุขขณะที่เราทำงาน  แม้จะเหนื่อยกายแต่ก็สุขใจที่ได้ดูแลผู้ป่วยที่อยู่ใน รพ

 

แต่มีเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งคือ....

หลังกลับจากการเรียนรู้แบ่งปัน  เรื่องเล่าการดูแลผู้ป่วยด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์

กับพี่ๆพยาบาลทั่วประเทศเมื่อ 4 เดือนก่อน

 

  ก็ได้รับรู้เข้าใจงานของเรามากขึ้น  กว้างขึ้นว่าเรานั้นยังแคบอยู่นะ  ยังไม่ครบวงจร

  คือยังไม่มีระบบเยี่ยมบ้านที่เข้มเเข็ง........

  

   4 เดือนก่อน  ผมจึงเริ่มเยี่ยมบ้าน..........

 

    จริงๆแล้วเก็บรวบรวมชื่อผู้ป่วย  และกรณีที่ต้องเยี่ยมมานานเป็นปีแล้ว

  จากนั้นก็เยี่ยมมาหลายคน...คนละหลายๆครั้ง  ก็รู้สึกว่าเราสามารถ...ช่วยให้เกิดเรื่องราวดีๆ

       เป็นเรื่องราวดีๆที่ถ้าเรายังอยู่แต่ใน รพ  ไม่มาถึงบ้านเขา...

  จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นที่เกิดขึ้นมาหรือไม่

 

 กับผู้ทุกข์ยาก...

1.คนไข้ซึมเศร้าที่อยู่คนเดียว  คิดทำร้ายตัวเองมา 4 เดือน ตอนนี้เขามีกำลังใจ  พร้อมที่จะสู้  มีเพื่อนบ้านที่ดีคอยช่วยเหลือ

 2. คุณตาเบาหวานน้ำตาล400 ขาดยามา 1 ปี เพราะความเชื่อที่ผิดๆ  อ่อนเพลีย เดินไม่ได้ ท้อแท้สิ้นหวัง  ตอนนี้น้ำตาล 140 ลุกยืนได้  กำลังใจดีขึ้น  อยากสู้ชีวิตต่อ

 3. หนุ่มผู้ติดเชื้อ  ที่สิ้นหวังหลัง off ET tube ตอนนี้ เดินได้ น้ำหนักขึ้น  กำลังใจดีขึ้นา พ่อแม่ดีใจ

 

 4. ผู้ป่วย paraplegia แผลหายโดยที่ไม่ต้องมาทำที่รพ  หมอทำให้  วานนี้ไปดูแห้งแล้ว

 

 5. ผู้ป่วย คุณตา87 ปี  เดินไม่ได้เลย  ไม่มีคนดูแลใกล้ชิด  ตอนนี้ไม่ต้องไปมา ๆ รพเพื่อใส่สายสวน เพราะวันก่อน หมอและ นศพ  ไปใส่ให้แล้ว

 

 6.คุณยายที่อายุมาก จนขาท่านอ่อนเเรงเดินไม่ได้อีกแล้ว  ชีวิตถูกจำกัดในพื้นที่บ้านแคบๆ

   ครั้งแรกที่ผมกับพี่ จนท  อนามัยไป  ท่านร้องให้ดีใจ  ร้องแล้วร้องอีก พร่ำบอกเรื่องราวความทุกข์

   ความคับแค้นใจที่ตนเองเดินไม่ได้   ครั้งที่สองที่เราไป ท่านดีใจมาก แต่ก็ยังร้องอยู่  ต้องกอดกันนานกว่าท่านจะจางคลาย....

 

    การเยี่ยมบ้าน...ผมสัมผัสได้ว่านอกจากที่เราจะเยียวยาผู้ป่วยแล้ว  เรายังได้เยียวยาญาติ  ผู้ที่อย่ในครอบครัวนั้นๆด้วย....

 

    บางครั้งคนอาจจะงง  ว่างานแบบนี้หมอต้องทำเองหรอ  อืม...ทุกอย่างทุกที่มีการเริ่มต้นครับ

   อยากจะชวนคนอื่น ต้องเริ่มเองก่อน 

   พี่หยดน้ำ ให้กำลังใจว่า  ...หมอ  ทำไปก่อน  ทำไปเรื่อยๆ  เดี๋ยวคนเขาก็จะมาช่วยเราเองหละ....

 

   **** เรื่องภายในที่เกิดขึ้นคือ

  ทุกครั้งที่ผมได้ไป  ทุกครั้งที่ผมกลับมา  เราจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย  แต่กลับมีพลังอย่างแปลก

  เป็นความรู้สึกที่อิ่มเอม  กับเรื่องราวที่เราทำไป  มันเป็นเรื่องของการละตัวตน  เป็นเรื่องที่เราฝึกฝนการให้  ให้กับผู้อื่น

 

  ...เป็นจุดเริ่มต้นหนึ่งของการทำงานในอนาคตครับ

...และเป็นจุดเชื่อมต่อที่ดีของโลกภายนอก คืองานที่เราทำ  และโลกภายใน คือจิตที่เรากำลังฝึก...