สวัสดีครับผมชื่อประชารัฐ แก้ววงกลาง ชื่อเล่นฟิล์ม อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนวิทยสัมพันธ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพิษณุโลก เขต ๓ วันนี้ผมได้สมัครสร้างบล็อกได้สำเร็จก่อนโรงเรียนขึ้น เพราะวันอื่น ๆ ผมให้เพื่อน ๆ สมัครกันก่อน เพราะเครื่องที่ห้องภาษาอังกฤษมีเครื่องเดียวที่พอจะเล่นเน็ตได้ดีกว่าเครื่องที่ห้องคอมครับ
ผมมีเรื่องสำคัญในการบันทึกหลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ผ่านมานานมากตั้งแต่ภาคเรียนที่ ๑ ครูประจำชั้นของผมป่วย ทำให้ครูคิมไปเยี่ยมบ้านแทน ที่บ้านของผมมีคนออกมาต้อนรับครูคิมหลายคนมีป้า มียายและเพื่อนบ้าน และญาติ ๆ
แม่ของผมบอกกับครูคิมว่า ..ลูกของฉันนอนตื่นสาย..ครูคิมบอกกับแม่ว่าลองให้โอกาสลูกสักครั้ง โดยไม่ต้องปลุก ให้เขาตื่นเองทุกวันจนเป็นนิสัย..วันนั้นครูคิมถามผมต่อหน้าแม่ว่า ..น้องฟิล์มจะทำได้ไหม รักแม่ไหม ที่แล้วมาแม่ให้โอกาสน้องฟิล์มควรจะทำอย่างไร..
แล้วผมก็เข้าไปกราบแม่ ขอโทษแม่ กอดแม่และหอมแก้มแม่ บอกกับแม่ว่า..ต่อไปนี้น้องฟิล์มสัญญาว่าจะไม่นอนตื่นสาย จะช่วยพ่อแม่ทำงานครับ..ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รวมทั้งแม่ของผมทุกคนพากันร้องไห้เห็นน้ำตา ผมเองก็ตกใจและน้ำตาไหลไปด้วย
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาผมไม่เคยตื่นสายอีกเลย ผมได้ยินเสียงพ่อเปิดประตูเหล็กที่ร้านค้าผมก็ลุกขึ้น ทีแรกผมก็ขี้เกียจบ้าง แต่ต่อมาผมก็ติดเป็นนิสัยเหมือนที่คุณครูคิมบอกกับแม่ พ่อและแม่ดีใจมากครับ พูดถึงความดีของครูคิมทุกวัน และไม่ดุว่า ไม่ลงโทษหรือตีผมตามที่ครูคิมบอก แม่ได้ฝากของที่ครูคิมชอบทานมาให้ครูคิม และครูคิมก็ฝากผลไม้ไปให้แม่ด้วย..ผมยังมีเรื่องต่อไปเกี่ยวกับวัยทารกของผมครับ ผมทำตามที่ครูคิมแนะนำให้เขียน ผมจะนำมาเสนอตอนต่อไปนะครับ สวัสดีครับ
หลานฟิล์ม เพื่อนคนนี้ไม่มีแม่ น้องฟิล์มอยู่กับแม่ต้องรักแม่เยอะนะ
น้องฟิล์ม เป็นเด็กดีของพ่อแม่ และคณะครูของโรงเรียนสัมพันธ์ ลุงจ่า ขอชม ผอ.ฯ เก่งที่สอนเด็กอย่างน้องฟิล์มเป็นคนดีของสังคม ตั้งใจเรียน นะเป็นกำลังใจให้