ในช่วงเวลา 2 วันมานี้ พวกเราชาวที่ปรึกษาของสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล ซึ่งส่วนใหญ่เราเป็นทีมรุ่นเยาว์ (Junior consultant) มีรุ่นพี่มาผสมกลมกลืนเพื่อให้เกิดความสมดุลย์ของวัย อายุ และประสบการณ์ เราได้จัดให้มีเวทีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ โดยใช้ประสบการณ์ ความรู้ที่อยู่ในตัวแต่ละคน ที่เรียกว่าความรู้ที่ฝังลึก (Tacit knowledge) ในเรื่องที่เราแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ซึ่งตัวเองคิดว่าน่าจะมีประสบการณ์น้อยที่สุดในนั้น ( จริงๆค่ะ) เราได้มีการกำหนดหัวข้อ ประเด็นในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ไว้ทั้งหมด
7</strong> หัวข้อด้วยกัน
ท่านหัวหน้าทีมของเรา นำโดย อาจารย์หนุ่มรูปหล่อ นพ.อุดม
(พอลล่าตั้งให้เอง) เป็นหัวหน้าทีมในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้
ซึ่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ยืดหยุ่น เป็นกันเอง
ทำให้แต่ละคนกล้าที่จะเล่า
และยินดีที่จะแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของตนเองออกมาโดยไม่ต้องกระตุ้นมากเลย
เราไม่กลัวผิด ไม่กลัวเสียหน้า แล้วเราก็ไม่ทำให้เพื่อนเสียหน้าด้วย
แต่ก็มีบางช่วงที่อาจเป็นเพราะเราใช้เวลาทั้งวันกับการแลกเปลี่ยน
ทำให้เรารู้สึกล้า สมองไม่แล่น เราก็ต้องพักก่อน
ด้วยการรับประทานอาหารว่างบ้าง คุยเรื่องอื่นบ้าง ปรบมือบ้าง
ทำให้ผ่อนคลายและกลับมาคุยกันใหม่
สิ่งที่ได้จากการคุยคือได้ปรับความเข้าใจโดยเฉพาะของตัวเราเอง
เรารู้ตัวเองมากขึ้น ว่าเรามีส่วนขาดที่ไหน
การเล่าทำให้เราได้ทบทวนในขั้นตอนหนึ่ง
แล้วเราก็ได้ฟังจากประสบการณ์ที่พี่ๆ ทั้งหลายบอกเล่าสู่กันฟัง
ก็เก็บไว้เป็นความรู้ของเราต่อไป และสุดท้ายที่ได้ตามมาคือ
การตอบคำถามประเด็นที่เราได้ตั้งไว้ แต่ที่สำคัญเราได้มากกว่าคำตอบ
เราได้รับความรู้จากประสบการณ์ของแต่ละคน
และรู้ตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เพราะไม่มีใครที่จะเข้าใจไปทุกเรื่อง ไม่มีใครรู้ทุกเรื่อง
และเราได้เรียนรู้ว่ามีประเด็นใด ที่เป็นจุดแข็ง จุดอ่อนร่วมของทีม
แต่สุดท้ายแต่ละคนคงต้องสรุปเป็นบทเรียนเฉพาะของแต่ละคน
แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่คิดว่าจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้คือการฟังก่อน
แล้วคิดตาม วิเคราะห์หาส่วนที่เราคิดเห็นร่วม คือเห็นด้วยกับเขาตรงไหน
และคิดต่างกับเขาตรงไหน อย่างไร แล้วพูดออกมา
และจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้
เราได้เรียนรู้วิธีคิดที่อยู่เบื้องหลังจากการพูดของแต่ละคนด้วย
(ทำไมเขาถึงพูดมาแบบนั้น)
ศึกษาลักษณะและบริบทของแต่ละคนได้ด้วยค่ะ
