นี่คือจินตนาการส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับตำแหน่งหน้าที่ใดๆ ทั้งสิ้นของผม แต่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับสังคมไทย จึงเอามา “คิดดังๆ” สู่กัน โดยไม่รับรองว่าจะเป็นความคิดที่ถูกต้องในบริบทไทย และเป้าหมายที่เอามาลงบันทึกไว้ ก็เพื่อกระตุ้น “การเรียนรู้ของสังคม” (social learning) ในเรื่องระบบอุดมศึกษา
ตอนที่ ๑
ตอนที่ ๒
ตอนที่ ๓
ตอนที่ ๔
ตอนที่ ๕
ตอนที่ ๖
ในตอนที่ ๖ นี้ เป็นเรื่อง ระบบข้อมูลที่ real-time ซึ่งต้องคิดให้ดีก่อนออกแบบ ว่าต้องการให้ระบบข้อมูลนี้สนองใคร สนองอย่างไร ซึ่งผมไม่ทราบ แต่คิดว่าต้องไม่หลงทางแบบเดิมๆ คือเอาแต่สนอง supply-side ต้องให้ระบบข้อมูลสนอง demand-side มากกว่าสนอง supply-side หรือกล่าวง่ายๆ สนองทั้งสองฝ่ายนั่นเอง
เวลาพูดถึง demand-side ของระบบอุดมศึกษา ผมหมายถึง ๒ กลุ่มใหญ่ๆ คือ ผู้เรียน กับ ผู้ใช้ผลผลิต
ผมคิดว่า การใช้บริการของอุดมศึกษาจะเปลี่ยนไปอย่างมากมาย และอุดมศึกษาจะต้องตอบสนองคนที่ไม่ใช่แค่ช่วงอายุ ๑๘ – ๒๔ ปี แต่ต้องตอบสนองคนทุกช่วงอายุ และอุดมศึกษาจะต้องมี “product” ใหม่ๆ ออกมารับใช้หรือสนองสังคม ระบบอุดมศึกษาน่าจะมีระบบข้อมูลที่ real-time ไว้สนองผู้คนทั้งสังคม ให้เข้าถึงได้จากทุกที่ ทุกเวลา
กกอ. ไม่ได้มีหน้าที่ลงมือทำ หน่วยงานที่มีหน้าที่ลงมือทำคือ สกอ. และสถาบันอุดมศึกษาทั้งหลาย กกอ. มีหน้าที่เชียร์ให้ทำ หรือกำหนดให้ทำ และเสนอแนะนโยบายด้านงบประมาณให้เอามาใช้ทำงานนี้
วิจารณ์ พานิช
๘ ก.พ. ๕๒
