ผมไม่ได้เขียนเรื่องราวเปลือยความสุขมาเนิ่นนาน รับปากพี่ป้าน้าอาหลายท่านว่าจะนำเรื่องราวของน้องดินและเจ้าจุก-นักเลงลูกทุ่งมาบอกเล่า-แต่ก็ทำไม่ได้สักที


วันนี้เลยกระตุ้นตัวเองด้วยการพลิกแฟ้มภาพเก่าๆ กลับมาดู เพื่อเป็นแรงขับให้ตัวเองมีแรงบันดาลใจที่จะเขียนถึงเรื่องราวชีวิตกลุ่ม "คนของความรัก"  อีกครั้ง

 

นี่เป็นเรื่องราวหนึ่งที่เกิดขึ้นในเช้ารุ่งของเดือนธันวาคมบนดอยสูงของเมืองปาย, ...
ผมเดินตามมาติดๆ และแสนสบาย แต่ก็อดสงสารกัลยาณมิตรผู้แสนดีไม่ได้ที่ต้องแบกรับน้ำหนักของเจ้าจุก ป่ายปีนขึ้นเนินในหมู่บ้าน


ผมรู้ดีว่าหนักแค่ไหน...
แต่ก็เชื่อว่า  พี่เลี้ยงจำเป็นท่านนี้  คงไม่ถอดใจที่จะมีเจ้าตัวน้อยมาขี่หลังเอง-นะครับ (ยิ้มๆ...)

 

ส่วนบันทึกที่ว่าด้วยเปลือยความสุขนั้น  ขอยกไปคราวหน้า (อีกหน) ก็แล้วกัน

เข็นครกขึ้นภูเขา
ดูยังเบากว่าเจ้าจุก
หนักแต่สนุก
แต่ก็จุก, หลังแทบพัง

ชี้นกชมไม้
คือลวดลายของเจ้าจุก
สนุกแสนสนุก
แต่คนทุกข์..คือคนแบก

...

รำลึกความสุข..บนดอยสูง

แด่..กัลยาณมิตร  ผู้มากด้วยน้ำใจ
ในวิถี จิตอาสาgotoknow


๗  ธันวา ๕๑