หนูดูแลเพื่อนมากไปหรือเปล่า เขาจึงใช้คำพูดทำร้ายจิตใจของหนู

สักครู่จะหลับแล้วค่ะ... แต่เมื่อเสียงโทรศัพท์ สายด่วน มมส. ดังขึ้น  ประมาณ 3 ครั้ง และได้รับสายเป็นเสียงของนิสิตของเราเอง  พูดว่า  พี่อนงค์   เพื่อนหนูหายไป   เพราะ ทะเลาะกับเพื่อนมาเมื่อกี้นี่เอง   กลัวว่าเพื่อนจะเป็นอะไร

 เมื่อถามเรื่องราวพบว่า เพื่อนที่หายไป เขารำคาญ ที่ตนเองไปเซ้าซี้ ในเรื่องการเรียน การส่งรายงานให้อาจารย์   เพื่อนชอบโกหก   ส่งรายงานหมดเขตไปตั้งนาน เพื่อนไม่ค่อยสนใจในงานของตนเอง     แต่ เพื่อนพยายามที่จะบอกว่าส่งงานไปแล้ว  แต่เพื่อนได้เช็คแล้วไม่ได้ส่งงาน จึงเป็นห่วงเพื่อน เมื่อเพื่อนรู้ทันก็ไม่ชอบใจ และใช้คำพูดกับเพื่อนแรงๆ  ทำร้ายจิตใจ เพื่อนสับสน ว่าตนเองเข้าไปยุ่งและเป็นห่วงเพื่อนมากเกินไปหรือเปล่า

  รู้สึกโกรธเพื่อนที่ต้องใช้คำพูดทำลายความรู้สึก   ควรจะต้องตัดเพื่อนไปเลย หรือจะทำอย่างไรดี ร้องให้เสียใจ เมื่อได้ระบายอารมณ์ความรู้สึกแล้ว ได้ให้กำลังใจนิสิต ว่า ในฐานะบทบาทของเพื่อนก็ได้ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว และไม่ต้องไปตามเพื่อนแล้ว เดี๋ยวเพื่อนก็กลับเข้าหอพักเอง เมื่อเจตนาที่ดีของเรา ในการเป็นห่วงเพื่อน พรุ่งนี้ ค่อยคุยกับเพื่อนอีกที วันนี้ คงเข้าใจความรู้สึกของเพื่อน   เขาอาจอยากจะอยู่คนเดียว  และน้องได้ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้วหละ ทำให้ลดระดับอารมณ์ลงได้  และบอกว่า ขอบคุณมากถ้าหนูไม่ได้คุยกับพี่อนงค์ คืนนี้ หนูต้องอกระเบิดแน่ ๆๆ  ถ้างั้นค่อยว่ากันอีกที จากนั้นก็วางสายไป...............

แสดงให้เห็นว่า.... คำว่าเพื่อนทิ้งกันไม่ลง....ด้วยความห่วงใยที่เพื่อนมีต่อเพื่อนมีความสำคัญมาก แต่เพื่อนก็ให้เพื่อนมากเกินไปจนลืมว่า เราจะอยู่ในขอบเขตไหน  เรื่องอารมณ์ความรู้สึกสำคัญมาก มีอะไรค่อยสื่อสารกัน ก็จะทำไม่ให้เกิดปัญหา แต่ละคนมีข้อจำกัดของตนเองแค่ไหน แต่ในบางรายก็พยายามที่จะช่วยกันประคับประคองด้านการเรียน นับได้ว่าโชคดีที่มีเพื่อนดี ฉะนั้นจะต้องเข้าใจในเจตนาของเพื่อน ที่เป็นห่วงเพื่อน และใส่ใจเพื่อน เราให้เขามากไปหรือเปล่า