วันนี้ได้บทเรียนกับตัวเองที่เรียนซ้ำแล้วซ้าอีก แต่ก็ยังไม่ผ่านแบบสบายๆเลยสักที ต้องเอาชนะใจตัวเองเป็นอย่างมากจึงจะสำเร็จเสร็จสิ้น นั่นคือ ความเป็นคนไม่เคยพอ ไม่เคยหยุดค้นหาเวลาที่ต้องสอนอะไรใคร ชอบตัวเองที่เป็นเช่นนี้นะคะ เพราะสนุกกับการค้นคว้าหาข้อมูล ยิ่งได้รู้อะไรที่ไม่เคยรู้หรือเคยรู้แต่ลืมไปแล้วก็ยิ่งอยากค้นหาเพิ่มเติม แต่เมื่อมีเวลาจำกัดและมีงานอื่นๆที่เร่งด่วนเช่นกันต้องทำ ก็จะทำให้รู้สึกเครียดเล็กน้อย
เรื่องของเรื่องก็คือ ได้รับคำขอให้ช่วยสอนในหัวข้อ Molecular Diagnostic Technology ซึ่งมีหัวข้อย่อยๆที่มีทั้งสิ่งที่เราเชี่ยวชาญ และสิ่งที่เรารู้จักแต่ไม่เชี่ยวชาญ และสิ่งที่รู้แต่ไม่เคยสนใจในรายละเอียด จากหัวข้อที่เห็นคร่าวๆนั้นเองที่ทำให้ตัดสินใจรับปาก เพราะคิดว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะได้ทบทวนความรู้ตัวเองและค้นคว้าติดตามข้อมูลใหม่ๆ แม้จะมีเวลาน้อยเหลือเกินให้เตรียมตัว แต่รู้ว่าเราทำได้ในเวลาไม่มาก แต่เมื่อลงมือเตรียมจริงๆ สิ่งที่ทำให้เสียเวลาก็คือความอยากรู้อยากเห็น อยากให้ข้อมูล อยากเล่าสิ่งที่ได้รู้ ทำให้เตรียมการสอนจนได้ชีทขนาด 11 แผ่นภายในเวลาที่กำหนด และทำ slide ภายในเวลาไม่น่าจะเกิน 1 ชั่วโมง (โดยรวม)
มีความรู้สึกว่าหากขอเขยิบเวลาต่อไปอีกได้ก็คงจะดี แต่ก็คิดอีกว่า ทำให้เสร็จๆไปเลยดีกว่า เพราะค่อนข้างพอใจกับเนื้อหาทั้งหมดที่เตรียมแล้ว แม้จะคิดว่าตัวเองอยากรู้เพิ่มเติมอีก แต่ก็ต้องห้ามตัวเองเอาไว้ว่าเวลาที่มีเรายังต้องใช้เพื่องานอื่นๆอีกหลายงาน และผู้เรียนก็ไม่ได้จำเป็นต้องรู้มากขนาดนั้น เราเพียงแต่ให้แหล่งข้อมูลเพื่อตามไปหาเพิ่มเติมได้ก็น่าจะพอแล้ว และเมื่อสอนเสร็จเรียบร้อย ประเมินได้ว่าเราตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว
ได้เรียนรู้เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนว่า ไม่มีความรู้อะไรที่มีที่สิ้นสุดและความพอดีในเวลาที่กำหนดคือความสมบูรณ์แบบที่เราต้องทำใจให้ยอมรับให้ได้ ขอบันทึกไว้เตือนตัวเองดังๆตรงนี้ด้วยค่ะ
