...เอกสารนี้ผมบันทึกตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2551 และไม่ได้นำมาลงใน G2K นี้ แต่ส่งเป็น KM Messege ไปให้เพื่อนในวงการพัฒนาชนบท เพื่อนที่อยู่นอกที่ทำงานต้องการทราบบันทึกนี้จึงขอนำกลับมาลงใน g2k อีกแหล่งหนึ่งด้วย...

 

เพื่อนที่รัก....

 

เราทราบกันใช่ไหมครับว่าเพื่อนร่วมงานของเราสองคนกำลังมีทุกข์เป็นที่สุด...

 

คนแรกคือ หมอยุทธ หรือยงยุทธ ตรีนุจกร คณะกรรมการโครงการและที่ปรึกษามูลนิธิหมู่บ้านที่เรารู้จักกันดี.....กำลังเป็นมะเร็งที่ตับระยะสุดท้าย.. ปัจจุบันได้ย้ายจากบ้านพักขอนแก่นไปอยู่ที่ถ้ำวัดแห่งหนึ่งที่บ้านบัว สกลนคร..

 

 

อีกท่านหนึ่งคือ “เอก”  หรือธวัชชัย ผู้แทนเครือข่ายอินแปง และผู้แทนมูลนิธิหมู่บ้านในจังหวัดสกลนครและมุกดาหาร ความจริง เอกรับผิดชอบทั้งสี่จังหวัด แหละครับ  เอกเป็นทุกข์เพราะลูกสาว “น้องป่าน” เป็นมะเร็งที่ม้าม ซึ่งเป็นกรณีที่ 18 ของโลก...? เพราะน้องป่านอายุแค่ 12 ขวบเองกำลังน่ารัก และเธอเรียนเก่งซะไม่เมี๊ยะ...เธอสอบได้ที่หนึ่งมาฝากพ่อแม่ให้ชื่นใจตลอดมา....

 

ทำทุกวิถีที่จะเอาชีวิตน้องป่านไว้บนโลกใบนี้ พ่อเอกและแม่ทำทุกวิถีทาง....

 

ในที่สุดก็ทนต่อความเจ็บปวดที่คุณหมอสมัยใหม่รักษาเธอไม่ได้ ต้องฉีดมอร์ฟีลล์ บ่อยครั้ง สายอะไรโยงยางเต็มตัวไปหมด ภายใต้ห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำ ยาเม็ด ยาน้ำมากมาย รักษาตามอาการไป...  แต่ใจน้องป่านไม่รับสภาพแวดล้อมเช่นนั้น ขอให้พ่อแม่เอาเธอกลับบ้านมุกดาหารเถอะ ไปสู้เอาดาบหน้า...

 

 

บุญที่เธอเคยสร้างไว้...พระอาจารย์หลวงพ่อครรชิต สุทธิจิตโต ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าภูไม้ฮาว แห่ง ต.กกตูม อ.ดงหลวงที่เคยไปเยี่ยมน้องป่านหลายครั้ง น้องป่านจึงขอพ่อแม่ขึ้นไปอยู่ใกล้พระอาจารย์ครรชิต ที่วัดป่าภูไม้ฮาว ตั้งแต่วันที่ 6 เดือนมิถุนายน แปลกจริงๆ อาการปวดที่เคยมี  ตามลักษณะของโรคนี้ได้เบาบางลงจนเกือบไม่มี แม้ร่างกายเธอผ่ายผอมจนเป็นหนังหุ้มกระดูก แต่จิตใจเธอน่าเคารพยิ่งนัก นิ่ง และยังหมั่นศึกษาธรรมจนกี่เล่ม กี่เล่มเธออ่านหมดสิ้น

 

ผมและอาจารย์สมใจไปเยี่ยมเธอมาครับ ต้องเดินขึ้นภูเขาไปประมาณ 500 เมตร เมื่อถึงข้างบนวัด ป่าไม้ยังสมบูรณ์ มองลงมาข้างล่างสวยงาม อากาศเย็นสบาย น้ำท่าสมบูรณ์เพราะมีน้ำออกรู อยู่ด้านบนและต่อท่อเอามาใช้ได้เลย ข้างบนแม้ว่าจะมีห้องครัว มีผ้าขาว (แม่ชี) คอยเตรียมอาหารให้ แต่พระอาจารย์ครรชิตลงไปบิณทบาตรทุกวัน

 

แม่น้องป่านบอกว่า.. ของข้างกายของน้องป่าน คือ มือถือเล็กๆเครื่องหนึ่งเอาไว้ดูเวลา และสมุดพกเล่มเล็กๆ เธอจะบันทึกรายละเอียดทั้งหมดที่เธอสนใจ เช่น วันนี้เวลานี้ใครมาเยี่ยม กินข้าวเมื่อใด ทำอะไรเมื่อใด ... แม่น้องป่านบอกว่า สมุดเล่มนี้ เธอไม่อนุญาตให้ใครมาดูเด็ดขาด แม้ พ่อแม่ก็ไม่ให้ดู....นอกจากพระอาจารย์ครรชิตเท่านั้น...

 

      

 

ผมและอาจารย์สมใจ ไม่พบ เอก เพราะลงไปรับลูกคนโตที่ในเมืองมุกดาหารเพื่อเอามาอยู่รวมกันบนวัดป่าภูไม้ฮาวแห่งนี้ในวันสุดสัปดาห์ เป็นครอบครัวเลย

 

รอบๆที่พัก มีวัยรุ่นชาวบ้านสองคนที่สนิทกับ เอก มาช่วยปลูกผักปลูกพืชเพื่อเอาไว้ประกอบอาหารมังสวิรัติให้น้องป่าน....

 

เราคุยกับแม่น้องป่านนานมากข้างๆที่นอนของน้องป่าน  เพื่อเป็นกำลังใจให้..

 

เธอเก่งเหลือเกิน น้องป่านจิตใจเธอแกร่งเกินเด็ก...

 

และเห็นใจพ่อเอก แม่น้องป่าน และญาติพี่น้องทุกคนที่ต้องทุกข์ทรมานกับความสงสารน้องป่านที่ต้องเผชิญโรคร้ายตั้งแต่เด็กเล็ก...

 

ผมจากภูไม้ฮาว แห่งกกตูม เมื่อเวลาเกือบค่ำ.. สำนักสงฆ์อีกแห่งหนึ่งที่ผมจะต้องมาอีกหลายๆครั้ง....

 

เอกต้องลาออกจากงาน ทุ่มเททั้งชีวิตให้แก่ลูกรัก ทำทุกอย่างที่จะทำได้ให้น้องป่าน....

 

เพื่อนรักครับ  มีโอกาสก็ไปเยี่ยมบ้างนะครับ  ไปให้กำลังใจกัน

ในฐานะเพื่อนร่วมงาน และเอกก็ทำงานให้โครงการนี้มามาก.. ทิ้งประเด็นให้เพื่อนคิดอ่านกันครับ...

 

มาส่งข่าว เรื่องของเพื่อนรักให้ทุกท่านครับ

 

ดูแลสุขภาพกันบ้างนะครับ..??

(มีอีก 3 ตอน)