13-2-52

วันที่9-2-52 เป็นวันมาฆะบูชา  ดิฉันไม่ได้ไปทำบุญที่วัดแต่ขอทำบุญกับคนที่มีพระคุณกับดิฉันค่ะ

ดิฉันอยากให้ทุกคนดูแลคนที่อยู่ใกลัตัวเราที่เราควรดูแล             แต่บางครั้งเราลืมเพราะรู้สึกว่าเป็นคนใกล้ตัวทำเมื่อไรก็ได้             บางครั้งเขาก็จากเราไปทำให้เราอยากให้เวลาย้อนกลับเพื่อจะได้ทำสิ่งที่ดีๆที่เราอยากทำแต่มันก็ผ่านไปแล้ว

ดิฉันอยากทำอะไรให้แม่อีกหลายอย่าง         แต่พอท่านจากไปก็ไม่มีโอกาสเสียแล้ว

ในวันนี้ดิฉันเริ่มจากไปซื้อของเยี่ยมน้องสาวฝาแฝดของดิฉันและพี่สาวของดิฉันซึ่งเสียสละต้องออกจากโรงเรียนตั้งแต่มัธยม4 เพราะแม่ป่วยทำให้ต้องไปเรียนตัดเสื้อที่โรงเรียนสปันและโรงเรียนพรศรี

ดิฉันได้ใส่เสื้อผ้าที่น้องตัดให้ในช่วงที่เป็นนักเรียนแพทย์

ในช่วงที่เป็นผอ.ก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแลน้องๆและพี่สาวมากนัก

หลังจากเกษียณจึงตั้งใจที่จะใช้เวลาดุแลญาติให้มากขึ้นเพราะพี่ๆและน้องๆเป็นคนที่ต้องช่วยแม่ส่งเงินให้ดิฉันเรียนหนังสือโดยไม่เคยมีปัญหาทางด้านการเงินเลยทั้งๆที่เรามีพี่น้อง 8 คน

ดิฉันและสามีพาพี่สาวและน้องสาวไปเที่ยวเกาะเกร็ด       ทานอาหารกลางวัน  และถ่ายรูปที่พิพิธภัณฑ์ ค่ะ          หลังจากเดินเล่นและซื้อของจนเหนื่อยดิฉันพามาส่งที่บ้านพี่สาวที่ปากเกร็ด

 

ในช่วงบ่ายดิฉันไปเยี่ยมคุณน้าสมัย      ท่านเป็นน้องคุณแม่คุณชัยณรงค์ซึ่งดิฉันเรียกท่านว่าคุณน้าสมัย   ท่านเคยเลี้ยงพระป๋องตั้งแต่เด็กๆ   หลังจากนั้นท่านไปอยู่กับญาติๆที่ต่างประเทศและกลับมาอยู่ที่เมืองไทยกับญาติอีกคนหนึ่ง        ดูท่านไม่ค่อยมีความสุขมากนักเพราะท่านไม่มีลูกและมีสมบัติมากพอที่จะเลี้ยงตัวเอง       ดูท่านดีใจที่เรามาเยี่ยมและบอกว่าจะตามมาทำอาหารให้กินทั้งๆที่อายุ 82 ปี  แล้ว

วันนี้เป็นวันมาฆะบูชา         

ดิฉันเล่ามาเพื่อเตือนใจตนเองว่าอะไรที่เป็นสิ่งดีๆให้รีบทำเพราะบางครั้งเราไม่รู้อนาคตของเราทำให้เราสร้างนิสัยที่ไม่เห็นแก่ตัวและแบ่งปันมากขึ้นค่ะ