มีคนบอกว่าเด็กไทยเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่ชั้นประถม ( ป.1-ป.6) ต่อมัธยมอีก 6 ปี รวมแล้วก็ครบ 12 ปี แถมบางคนยังมีโอกาสไปเรียนในระดับปริญญาตรี ต่ออีก 4 ปี เบ็ดเสร็จ 14 ปี พอดี แต่ทำไมถึงไม่สามารถนำความรู้ที่สั่งสมมานานขนาดนี้ไปใช้ในสถานการณืในชีวิตจริงได้ พูดง่ายๆ คือ พูดไม่ได้ ใช้ไม่เป็น สาเหตุ คือ 1. ไม่ก้ลา 2. กลัว 3. อาย ทัง 3 ข้อนี้ถือเป็นอุปสรรคสำคัญที่ขัดขวางไม่ให้เราพูดไม่เป็นซักที้งที่เรียนมาตั้งมากมาย ทีนี้ลองมาเปลียนทัศนะคติใหม่ดู เจอฝรั่ง หรือชาวต่างชาติที่ใหน ก็ลองไปยิ้มๆ แล้วทำเป็นทักทายเขาดูด้วยคำง่ายๆ หรือ บางทีเราไม่คุ้นกับสำเนียงของเขา เราก็พยายามฝึกด้วยการหาหนัง หรือฟังเพลงฝรั่งบ่อยๆ เพื่อให้คุ้นเคย วันนี้ชั่วโมงภาษาอังกฤษชั้นป.3 ข้าพเจ้าสอนเรื่อง Good health กิจกรรม 1. ให้เด็กแสดงบทบาทสมมุติ ( Role play ) 2. ฝึกสนทนาเกี่ยวกับชีวิตประจำวันง่ายๆ เช่น Do you exercise every day ? 3. นักเรียนสัมภาษณ์เพื่อนในห้อง 5 คน แล้วออกมานำเสนอหน้าห้อง ปรากฎว่านักเรียนส่วนใหญ่สนุกสนานกับการกิจกรรมในชั่วโมงนี้ และสามารถ สื่อสารคำง่ายๆได้
มีความสุขทุกๆวัน นะครับ
เกดจ๋า..
มีความสุขมากๆกับครอบครัวที่น่ารักนี้นะจ๊ะ..
..
มีความรู้สึกดีๆมาฝากจ้า..^^
เป็นกำลังใจให้นะ สู้ สู้ ค่ะ
สวัสดีครับ
เห็นชื่อเรื่องแล้วนึกถึงเรื่องหนึ่ง คือ ผมเล่นต่อเพลงกับเด็กๆเกี่ยวกับอวัยวะของเรา เช่น ตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน แต่มีเด็กคนหนึ่ง เธอร้องเพลงว่า ฟัน ฟัน ฟัน แต่เนื้อเพลงจริงๆ ของโจอี้บอย คือ FUN FUN FUN เธอทำให้พวกเรา งง แต่ก็สร้างความสนุกให้ เพราะเธอไม่ทราบว่าร้องผิดเรื่อง... แต่เมื่อจบเกมส์ผมก็บอกให้เด็กคนนั้นทราบ เพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง ครับ บ่อยครั้งที่เราใช้ 2 ภาษาผสมผสานกัน... จน งง ครับ
ครูเกด..พี่เจอคนต่างชาติแล้ว แต่พี่ตะลึง..นะ..จังงัง..