เมื่อวานไปเยี่ยมน้องที่รู้จักมาค่ะ  น้องเค้าเข้าโรงพยาบาล ป่วยด้านจิตใจ   เค้าอกหักมาค่ะ.............

 

 

จริงๆแล้วไม่อยากไปเลยนะคะ  เพราะคิดไปว่าน้องคงไม่อยากให้ใครรู้

แต่เมื่อไปเยี่ยม  เจอน้องเค้ากำลังนั่งกินข้าวกับคนไข้รายอื่นๆ  น้องเค้านั่งเฝ้าถาดข้าว  น้องบอกว่าดีใจจังที่พี่มาเยี่ยม  ตึกที่น้องเค้าอยู่  ปิดประตูสนิท   ถ้าจะเข้าเยี่ยมต้องกดกริ่ง เจ้าหน้าที่จะมาเปิดประตูให้ ประตูหน้าต่างทำด้วยกรงเหล็ก  ปิดด้วยกระจกอย่างหนา  หนาจริงๆค่ะ  บรรยากาศภายในหอผู้ป่วย  ดูสงบ  ไม่มีเสียงอึกกระทึกเหมือนตึกอื่นๆ  ติดแอร์เย็นฉ่ำ  แบ่งเป็นห้องรวมผู้หญิงกับผู้ชายแยกกัน แต่เมื่อออกมานอกห้องก็ทำกิจกรรมร่วมกัน

ดิฉันถามว่า  "ไม่กินข้าวหรอ  ผอมลงไปอีกนะนี่  "
น้องเค้าบอกว่า  "รอบีมาก่อนถึงจะกินข้าว "  (บีคือแฟนที่ทิ้งน้องเค้าไป ทำให้น้องเค้าอกหัก) 

จริงๆน้องเค้าปกติเป็คนน่ารัก  ร่าเริงสดใสมาก  พออกหักน้องเค้านั่งเหม่อตาลอย  มองแต่ประตู 

พอถามว่า "ทำไมมองประตูบ่อยจัง"

 น้องเค้าบอกว่า  "รอบีมา เดี๋ยวเค้าก็มา"

น่าสงสารจัง เราพลอยจะร้องให้ไปด้วย พ฿ดอะไรไม่ออกเลยค่ะ  ตาน้องแดงๆคงร้องให้บ่อย

น้องเค้าเล่าว่า " ตอนนี้จำอะไรไม่ได้แล้วลืมหมดทุกอย่าง  "

ท่าทางน้องเค้าคงพยายามจะลืมทุกอย่าง  ลืมคนรอบข้างแต่ทำไมน้องเค้าไม่ลืมผู้ชายคนนั้นเลย

เพื่อนที่ไปด้วยกันเลยบอกว่า  "บีไม่เห็นน่าคิดถึงตรงไหนเลย "

น้องเค้าตอบว่า " อย่าว่านะ  บีเค้าน่ารักออก"

เวลาพูดถึงผู้ชายที่ชื่อบีหน้าน้องเค้าจะยิ้มน้อยๆ ดูเค้ามีความสุข เหมือนกำลังนึกถึงความสุขที่ได้รับเมื่อคบกับคนนั้น

  ถามน้องว่าทำอะไรม้างอยู่นี่  น้องเค้าบอกว่า  "ตื่นเจ็ดโมงเช้าอาบน้ำ  กินข้าวกินยาแล้วก็ทำกิจกรรมกลุ่ม พักผ่อน  กินข้าวเที่ยง  ร้องคาราโอเกะ  พักผ่อน กินข้าวเย็น  พักผ่อนตามสบาย  สวดมนต์  เข้านอนสองทุ่มครึ่ง"

น้องเค้าบอกว่า  จริงๆเค้าป่วยจิตใจต้องพักผ่อนเหมือนคนป่วยทางกายนั่นแหละ  ไม่แปลก  ดิฉันได้แต่นั่งดูเป็นส่วนมากปล่อยให้เพื่อนคุย  นึกถึงตัวเองถ้าอกหักมาจะถึงขนาดนี้ไหมนี่  แป๊บหนึ่งก็เลยกลับ

คุยกับเพื่อนว่า  น้องเค้าน่าสงสารจัง  ไม่รู้จะช่วยยังไง  คงต้องรอให้จิตใจเข้มแข็งขึ้นตามกาลเวลา

พอมาถึงห้องมาคิดดูอีกทีหนึ่งคำที่ว่า    อกหักดีกว่ารักไม่เป็น  แต่ถ้าอกหักแล้วปางตายขนาดนี้ไม่มีรักเลยจะดีกว่าไหมคะนี่