หนังสือ Goeff Colvin. Talent is Overrated : What Really Separates World – Class Performers from Everybody Else, 2008. บอกว่า    คนที่ประสบความสำเร็จ ยิ่งใหญ่    เกิดจากมีแรงบันดาลใจภายในกับแรงบันดาลใจภายนอกบรรจบกัน  

          ผมเชื่อว่าคนเรามีหน่ออ่อนของแรงบันดาลใจภายในต่อหลายๆ เรื่องอยู่ในตัว    หน่ออ่อนเหล่านี้ส่งสัญญาณอ่อนๆ หรือแผ่วๆ มาบอกความรับรู้ของตัวเรา    ส่วนใหญ่มันแผ่วเสียจนตัวเราเองไม่ได้ยินหรือไม่รู้สึก    แต่ครูที่ดี ครูที่เอาใจใส่ศิษย์ (ครูเพื่อศิษย์) จะรับสัญญาณนี้ได้   แล้วครูก็ทำหน้าที่ “ขยายสัญญาณ” (amplifier) ของแรงบันดาลใจ

          นี่คือครูที่สังคมต้องการ

 

          ถ้าเป็นเช่นนี้ ครูที่เราต้องการ ครูที่มีคุณค่าสูงส่งต่อสังคมคือครูที่มี “แก้ว ๓ ประการ” อยู่ในตัว

o แก้วประการที่ ๑  ความเอาใจใส่ศิษย์


o แก้วประการที่ ๒  ทักษะในการจับสัญญาณจากหน่ออ่อนของแรงบันดาลใจของศิษย์


o แก้วประการที่ ๓  ทักษะในการขยายสัญญาณของแรงบันดาลใจของศิษย์ 

 

          โปรดสังเกตว่า เนื้อความรู้รายวิชา ไม่ได้รับการยกย่องให้เป็น “แก้ว”   ความรู้รายวิชาของครู สู้ความเอาใจใส่ศิษย์ไม่ได้   สู้ทักษะในการเติมแรงบันดาลใจแก่ศิษย์ไม่ได้ 

 

          “แก้ว ๓ ประการ” ของครู ในความเห็นของท่านคืออะไร   ขอเชิญ ลปรร. กันครับ

 

หมายเหตุ
      ขอขอบคุณ คุณเจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ์ แห่ง www.siamintelligence.com ที่มอบหนังสือเล่นนี้   อ่านแล้วเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเขียนบันทึกนี้

 

 

วิจารณ์ พานิช
๑๒ ก.พ. ๕๒