ไม่บ้าก็ใกล้บ้า แน่นอน

          ผมได้รับการประสานจาก ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษาสระแก้ว ให้ช่วยไปเป็นประธานเปิดค่ายวิทยาศาสตร์ของนักศึกษา กศน. จังหวัดจันทบุรี จำนวน 70 คน เนื่องจากผู้อำนวยการของเขาไปราชการ

         ผมตอบตกลง เพราะเป็นเรื่องที่เราช่วยเหลือกันได้ และศูนย์ฯวิทย์ก็ไม่ไกลเลย อยู่ในบริเวณพื้นที่อุทยานการเรียนรู้ ด้วยกัน เขานัดผม เวลา 11.00 น. พอใกล้เวลาผมก็ไป แต่เนื่องจากรถที่ทำงานไปราชการกันหมด และผมเห็นว่าระยะทางไม่เกิน 400 เมตร ประกอบกับขี้เกียจขับรถด้วย จึงใช้วิธีเดินไป

        เดินผ่าน กศน.เมือง น้อง ๆ ทักว่า ทำไม ผอ. เดินมาละ ?  ผมยิ้มและไม่ตอบ  พอถึงศูนย์วิทย์ก็มีคำถามเดิม ผมตอบเขาว่า ก็ผมมีเท้าถึงเดินมาและรถไม่ว่างด้วย  ที่จริงคำว่าเท้าผมใช้ภาษาพ่อขุนราม  หลายคนบอกว่าคราวหลังให้โทรมาจะให้รถไปรับ ผมได้แต่ยิ้ม

         การเปิดค่ายผ่านไปด้วยดี  แต่มีโจทย์ที่ผมยังกังวล คือ ทำไม คนเดินไปใหนมาใหนด้วยเท้า เป็นเรื่องแปลกประหลาดหรือ  พอมีเวลาว่าง ผมลองวิเคราะห์ดูก็พอสรุปได้ว่า ในโลกปัจจุบันถ้าคนส่วนใหญ่เขาทำกัน จะถูกมองว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ภ้าใครไปทำในสิ่งที่ไม่เหมือนชาวบ้านจะกลายเป็นเรื่องผิดปกติไป  แต่ผมก็ไม่ได้เชื่อมั่น  ในสิ่งที่ผมคิดเท่าไร

         เมื่อผมมีโอกาสเล่าเรื่องนี้ให้คนขับรถของผมฟัง ขณะเดินทางไปราชการ สิ่งที่คนขับรถ อธิบาย ผมค่อนข้างเชื่อวิธีคิดของผมในประเด็นนี้ขึ้นมาทันที  เขาบอกผมว่า คนที่เดินไปใหนมาใหน มีแต่คนบ้าเท่านั้น ยิ่งคนที่เดินบนถนนทางหลวงแล้ว ยิ่งบ้าใหญ่ ไม่เชื่อลองสังเกตดู ถ้าแต่งตัวมอมแมม ผมเผ้ายาว ก็ชัดเสียยิ่งกว่าชัด

         ฟังมาอย่างนี้ ผมอดคิดไม่ได้ว่า เป็น ผอ. ใช้วิธีเดินไปเป็นประธานเปิดงาน ไม่บ้า ก็คงใกล้บ้าซิวะ