ทางสายยาวก้าวผ่านมานานนัก ไม่รู้จักสิ้นสุดถึงจุดหมาย

มุ่งหน้าย่างทางเปลี่ยวแต่เดียวดาย ไม่รู้หน่ายรู้เว้นเปลี่ยนเส้นทาง

ไม่ยอมรับกลับเพลินการเดินหลง มุ่งหน้าตรงก้าวเดินไม่เมินหมาง

แม้บางครั้งยังฉงนหนทางพราง แม้มีบ้างว่าเขลาก็เท่านั้น

มุ่งหน้าตรงหลงทางอย่างไม่เปลี่ยน เดินวนเวียนต่อไปมิไหวหวั่น

เส้นทางเดิมเหิมใจไปทุกวัน ไม่พรึงพรั่นเปลี่ยนแปรแต่เหมือนเดิม

เมื่อเดินหลงดื้อดึงไม่ถึงไหน หนทางไกลแต่ยังหยุดที่จุดเริ่ม

หลงเพลิดเพลินเดินทางอย่างเคลิบเคลิ้ม ยังเหิมเกริมก้าวผิดไม่คิดใด...

เลือกเส้นทางอย่างเพลินการเดินหลง ชีวิตคงย่ำแย่เกินแก้ไข

ถ้าเปลี่ยนเป็นถูกทางอย่างใครใคร ก็คงไม่อ้างว้างอย่างวันนี้...

"สังคมเปลี่ยน (ความคิด)คนก็เปลี่ยน" ???