กลับบ้านเราดีกว่า

 

                การเดินทางตามหาวันแห่งฝัน      

ทางลาดชันพลันล้มทุกวี่วัน

หลากปัญหาการงานสารพัน               

บอกตัวฉันกลับบ้านเราดีกว่า

กว่า ๗ ปีทำงานบนพื้นที่                  

ทั้งชีวีเหนื่อยล้ายอมฟันฝ่า

แต่วันนี้เริ่มสับสนบางเวลา

ว่ามีใครเยียวยาปัญหา(นานัปการ)

                 โอ้ผู้มีอุดมการณ์จงตื่นเถิด

อย่าเตลิดวิถีคิดไม่แลเหลียว

ฉุกคิดบ้างหนทางที่คดเคี้ยว

ปล่อยเวลาผ่านมาเกินเยียวยา

             เราพยายามสร้างตึกนั้นและตึกโน้น

เราพัฒนาไกลโพ้นรากของฐาน

เรามองข้ามหนึ่งชีวาของการงาน

ปล่อยวันวานผ่านพ้นความซ้ำซาก

          มีที่ไหนคำสั่งให้ประชุมวันที่ ๔

แต่หนังสือที่มีบนโต๊ะนั้นวันที่ ๕

พลาดเวลาสำคัญใช่ครั้งครา (มันหลายครั้ง)

ขอเวลาทบทวนความเป็นจริง (สักครั้งเดียว)

        ขออภัยหากก้าวล่วงความรู้สึก

จิตสำนึกตัวฉันนั้นมันอ่อนล้า

ด้วยกับห้วงเวลาผ่านพ้นมา

กลับบ้านเราดีกว่า มะ (แม่) รออยู่...

       

บนถนนบางเส้นทางมีอะไรให้เราเก็บเกี่ยวอะไรมากมาย และถนนที่ผมกำลังเดินทางอยู่ คือ บทพิสูจน์แล้วว่าสิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือความจำเจ ความซ้ำซากขององค์กร ความบั่นทอนเกิดขึ้นทุกวี่วัน ผมไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับใครบ้าง แต่ ณ ตำแหน่งที่นั่งและยืนอยู่อยากให้รับรู้ครับว่า ถนนสายนี้ทำให้คนที่อยากเรียนรู้อะไรมากมาย อยากวางปากกา ณ ถนนสายนี้ แล้วกลับไปใช้วิถีอย่างที่บ้านแนะนำ เพราะวันนี้ผมเชื่อเหลือเกินครับว่า สิ่งที่พ่อแม่พร่ำสอนและให้กำลังใจตลอดเรื่อยมามันคืออะไร บทเรียนบนถนนบางสาย สุดท้ายสิ่งมีชีวิตก็อันตธานหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า สิ่งมีชีวิตแล้วสิ่งมีชีวิตเล่า เหลือแต่เพียงเรา วันนี้ผมเรียนรู้แล้วว่า ถนนสายนี้มากมายปัญหาจริงๆ 

(ทบทวนเถอะครับ...หากเข้าใจ...ว่ากำลังบอกอะไร...เพราะการจากลาคงจำเป็นสำหรับที่แห่งนี้)   

ลิงค์สืบเนื่อง        http://gotoknow.org/blog/fuad1011/241146