รักชาติ
กวีวรรคทอง (๗๗) หวาดภัย
จะพูดไปใยเล่าว่ารักชาติ
รักราษฎร์ เพื่อราษฎร์ ให้ราษฎร์ขำ
ป่วยการพูดป่วยการคิดให้เปลืองคำ
ราษฎร์หน้าคล้ำอย่าย้ำมากไม่อยากฟัง
ใครยิ่งใหญ่ใครอยากโกยก็โกยเถิด
ยังจะเลิศกว่าหลอกล่อก่อความหวัง
เดี๋ยวออดอ้อนเดี๋ยวปลอบโยนเดี๋ยวปึงปัง
ทำเหมือนดังเขาเห็นราษฎร์เป็นควาย
เพียงร้อยแดดร้อยไอภัยธรรมชาติ
ประชาราษฎร์อ่อนเพลียเสียเหลือหลาย
หากเพิ่มร้อนจากภัยรัฐผูกมัดกาย
ราษฎร์คงวายกลายเป็นผง...ลงเกลือกดิน
จาก หวาดภัย
บันทึกหลังบทกลอน เมื่อคนยังมีชีวิตอยู่ เราก็วัดอำนาจและคุณค่าของเขาจากการกระทำ หรือลักษณะเฉพาะตัวต่าง ๆ ที่เลวที่สุด แต่พอเขาตายลง เราก็จำได้และวัดเขาจากสิ่งที่ดีที่สุดของเขาเท่านั้น
นลินี
