วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ต้องทำกิจกรรมกลุ่มบำบัดให้กับผู้ป่วยจิตเวช แต่เนื่องจากมีสมาชิกเหลือน้อย ประมาณ 5-6 คน พยาบาลผู้นำกลุ่มจึงไม่สามารถทำกลุ่มตามตารางที่กำหนดได้ และปรับกิจกรรมโดยให้สมาชิกแสดงความคิดเห็นว่าจะทำกิจกรรมใด พยาบาลหัูนไปถามผู้ป่วยชายรายหนึ่งที่สีหน้าแววตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ตาจ้องมองมาที่พยาบาลเหมือนตั้งใจจะตอบ (โดยปกติผู้ป่วยรายนี้ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นหรือแม้แต่เจ้าหน้าที่ ไม่ว่าใครจะถามอะไรหรือพยายามพูดคุยด้วย)

"คุณ....จะทำกลุ่มอะไรดีค่ะวันนี้"

ผู้ป่วยหลบสา่ยตาและพูดว่า "ทำอะไรให้มันมีสาระบ้างซิ ไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว"

พยาบาล "???????" (งงเล็กน้อย ถึงปานกลาง ว่าพูดอะไรผิดหรือ) พยายามกลั้นหัวเราะ และพูดต่อว่า

"แล้วจะให้ทำกลุ่มอะไรดีค่ะ ถึงจะไม่ไร้สาระ" ผู้ป่วยไม่ตอบนั่งมองขึ้นไปบนเพดาน ด้วยหน้าตาที่ไร้ความรู้สึกเช่นเดิม พยาบาลจึงถามต่อว่า

"งั้นทำกลุ่มพับกระดาษดีไหมค่ะ จะได้บริหารกล้ามเนื้อมือ ใช้สายตา และฝึกสมาธิ พอจะมีสาระไหมค่ะ"

ผู้ป่วยยังคงนั่งนิ่ง พยาบาลจึงพูดต่อว่า "เอาละ วันนี้เรามาพับนกกันก็แล้วกัน คุณ.....ว่าไงค่ะ"

ผู้ป่วยหันมาสบตาแล้วตอบว่า "ไหนลองพับให้ดูซิ" พยาบาลจึงเริ่มกลุ่มกิจกรรมบำบัดสำหรับวันนี้ได้

ปรากฎว่าหลังกิจกรรมกลุ่มผู้ป่วยบางรายนอกจากพับนกแล้ว ยังพับลูกบอล จรวดและร่อนเล่น ขณะรอเพื่อนรายอื่นพับกระดาษยังไม่เสร็จ นับว่าเป็นกิจกรรมที่กระตุ้นให้ผู้ป่วยมีส่วนร่วมในกิจกรรมได้อย่างดี