นำใจของคนไทย

สืบเนื่องมาจากการเข้าค่ายลูกเสือ แล้วได้ฟังเพลง คิดถึงบ้าน ของคุณจรัล  มโนเพชร ทำให้ดหยหาบ้านอย่างรุนแรง วันศุกรืที่ 6 ก.พ หลังจากประชุมกรรมการคุมห้องสอบเสร็จ ก็รีบกลับบ้านพัก เพื่อแพ็คกระเป๋ากลับบ้าน เพราความรีบร้อน บวกกับไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนทำให้ลืมเช็ครถ เพียงแต่เอาไปจอดไว้ที่สูนยืให้เช็คเฉพาะน้ำมันเครื่อง แล้วไม่ได้ทดลองก่อนรับรถ 

  • วันนั้นเวลาประมาณ 2 ทุ่มครึ่งขณะขับรถจากหนองบัวลำภูเพื่อบึ่งกลับโคราชบ้านเกิด ผ่านอำเภอศรีบุญเรือง หนองนาคำ ภูเวียง เข้าหนองเรือ บ้านฝาง ถึงแยกบ้านทุ่ม ที่สี่แยกไฟแดง รถกระตุก 2 ครั้งแล้วหยุดไปเฉยๆ เครื่องดับ ตกใจมาก รีบลงจากรถมาโบกให้รถข้างหลังไปก่อน เผอิญรถที่ขับเป็นสีดำ กลัวรถข้างหลังชนมาก ตกใจ บวกด้วยอารมณ์กลัว มีพลเมืองดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแล้วถามว่ารถเป็นอะไร  แล้วช่วยเข็นแอบข้างไหล่ทางให้  นอกจากนี้ยังมีน้ำใจหาไฟฉายมาส่องให้ช่วยตรวจเช็ค จึงโทรหาช่างที่ศูนย์บอกอาการของรถ ให้แก้ปัญหาตามที่เขาแนะนำ พอขับไปได้ให้ถึงอู่  คนที่มีน้ำใจ คือคุณบีบ้านทุ่ม ร้านตงอี้คาราโอเกะ  จะไม่ลืมพระคุณจริง ใช้เวลาเกือบชั่งโมงในการแก้ปัญหา
  • ตอนแรกคิดว่าจะหาที่ค้างคืนที่ขอยแก่นค่อยๆขับรถประคองมา แต่ใจอยากกลับบ้านมากกว่า จึงขัยเรื่อยๆ เหมือนโชคชะตาเล่นตลก  พออกนอกเมืองขอนแก่น เหมือนเราผ่อนเครื่องยนต์ไม่ได้ มันจะเหมือนเร่งอยู่ที่ 60 กม./ชั่วโมงตลอดเวลา ตายล่ะ ถึงท่าพระเห็นมีร้านเกี่ยวกับไดนาโมเปิดอยู่ชื่อร้านรุ่งเรืองไดนาโม เห็นมีผู้หญิงอยู่ด้วยก็เลยแวะ เพราะเวลาตอนนั้นประมาณ 3 ทุ่มแล้ว  ผู้ชาย 2 คนกับผุ้หญิง 1 คนกำลังนั่งดื่มแทนข้าวกันอยู่ก็บอกปัญหาผู้ชายสองคนพยายามช่วยเหลือเช้คให้ แต่ผู้หญิงกลับดุผู้ชายไม่ให้ช่วยเหลือเราบอกให้เราไปปลุกช่างที่อยู่ไม่ไกล ธ่ ช่างไม่สงสารลูกผู้หญิงเหมือนกันบ้างเลย   เค้าดูให้พักหนึ่งแล้วบอกว่าเครื่องรุ่นใหม่เค้าดูไม่เป็น ต้องเข้าศูนย์อย่างเดียว เรารีบขอบคุณ แล้วพยายามขับประคองมาเรื่อยๆ แวะปั๊มเป็นพักๆ 
  • ถึงบ้านประมาณเกือบ 6 ทุ่ม โชคยังดีที่ไม่มีเหตุการณือะไรขึ้นอีกเพียงแต่ผ่อนไม่ลงเท่านั้น  ถึงบ้านคนแรกที่กอดคือแม่แต่ไม่กล้าเล่าอะไรให้ฟัง เช้ารีบขับรถไปเช็คที่ศูนย์ เค้าบอกว่ามีแหวนตัวหนึ่งที่หลวม  โล่งอก  ขอบคุณคนไทยที่น้ำใจดี  จะเป็นอุทาหรณ์ให้ตัวเองว่าเวลาจะเดินทางไกลต้องรอบคอบให้มากว่านี้ เป็นเรื่องที่ไม่มีวันลืมจริงๆ