ปุจฉา...?
"ธรรมะคือธรรมชาติ" ใครเข้าถึงธรรมชาติ ย่อมเข้าถึงธรรมะถูกไหมครับ การทำตัวให้เป็นธรรมชาติเพื่อให้เข้าถึงธรรมะยากไหมครับ
(ที่มาจากบันทึก ชีวิต “คนสวน...” )
วิสัชนา...
"ธรรมะคือธรรมชาติ...?" ถูกต้อง ๆ
"ใครเข้าถึงธรรมชาติ ย่อมเข้าถึงธรรมะ...?" อันนี้ไม่แน่นะ
เพราะต้องถามต่อว่า เข้าถึงธรรมชาติของอะไร...?
ถ้าเข้าถึงธรรมชาติคือ คน สัตว์ ต้นไม้ สิ่งแวดล้อม อันนี้ไม่ได้หมายความว่าการเข้าถึงธรรมะ
แต่ถ้าใครเข้าถึง "ธรรมชาติแห่งจิตใจ" ของเราแล้วไซร้ คนนั้นจึงเรียกว่า เป็นผู้ที่เข้าถึงธรรมะ
"การทำตัวให้เป็นธรรมชาติเพื่อให้เข้าถึงธรรมะยากไหมครับ...?
เอ่... จะว่ายากก็ไม่ใช่ เพราะว่ามี "คน" ทำได้และเข้าถึง
แต่จะว่าง่ายก็ไม่ใช่ ก็เพราะว่ามี "คน" ทำไม่ได้และเข้าไม่ถึง !!!
และถ้าจะให้ตอบแบบง่าย ๆ เลยก็ได้ คือ
"ถ้าทำก็ง่าย แต่ถ้าคิดและพูดนั้นยากและไม่มีวันเข้าถึงอีกต่างหากเน๊อะ..." ฟันธง

อื่ม
การเข้าถึงธรรม คือการเข้าถึงธรรมชาติ
เข้าถึงธรรมชาติแห่งจิตใจ ของตัวเอง
แล้วจะลดช่องว่าง ระหว่างเราเขา ลดตัวกูของกู
เพราะไม่มีกิเลสมาเผาลนใจอยู่
เพราะธรรมชาติของจิตที่เบาสบายนั้นไม่มีกิเลสบีบรัดจน หมุนๆๆๆ ไปเรื่อย
??
แต่บางที การได้มีโอกาสอยู่ ในสถานที่ที่เป็นธรรมชาติ ใบไม้ต้นไม้ (ตามความหมายตรงบ้าง) ก็อาจจะช่วยให้จิตเราเบาสบายเร็วขึ้น มั่งได้เหมือนกันนะ
แต่การอยู่ในเมืองๆนี่แหละก็เป็นธรรมชาติรอบตัวเราอีกภาวะที่เราต้องอยู่อย่างเบาสบายให้ได้ ก็อาจารย์ท่านให้
ยิ้ม
ยิ้ม
ยิ้ม เอาไว้ ในทุกสถานะการณ์ :)
ถูกต้อง ๆ
ยิ่งหนียิ่งวุ่น บางคนไม่เข้าใจก็ "วิ่งหาความสงบ" ไปเรื่อย
ถ้าอยู่ในวัดหรือในป่าแล้วเข้าถึงธรรมะได้จริง "ลิง" ก็บรรลุธรรมไปหมดแล้วเน๊อะ...
ถ้าหากจะว่าลิงสัตว์มีกรรมไม่ได้เกิดมาเป็นคน ก็พอจะเปรียบเทียบกับคนทั้งหลายที่ทำงานอยู่ในป่าได้
คนตัดไม้เอย คนหาหน่อไม้เอย คนหาของป่าเอย หรือแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติต่าง ๆ ที่เราชอบไปเที่ยวกันวันสองวัน หรือโดยเฉพาะวันหยุดสำคัญ ๆ
ขึ้นไปเที่ยวกันเยอะเลย แล้วบอกนี่แหละ "ธรรมชาติอันสงบ"
แต่พี่ ๆ ที่เขาอยู่ที่นั่นทุกวัน ๆ เขาอยากจะกลับลงไปสู่ในเมือง อยากกลับบ้านกันแทบแย่
คนเราถ้าหากไม่รู้จักการ "พอใจ" คนเราก็วิ่งกันไปเรื่อย "วิ่งหาความพอใจ"
อยู่ที่นี่ก็ไม่พอใจ อยู่ที่นั่นก็ไม่พอใจ
เราเคยเห็นสุนัขที่นอนอยู่กลางถนนนะ เขา "พอใจ" ที่จะนอนอยู่ตรงนั้น เขาสบาย ๆ ของเขา
แต่คนเราที่เป็นสัตว์ประเสริฐนี่สิแปลก เปลี่ยนที่นอนไปเรื่อย
ที่โน่นก็สวย ที่นั้นก็หรู
ต้องไปที่โน่นก่อนนะถึงจะพอใจ
ต้องหาเงินทั้งปีเพื่อให้ได้ไปนอนที่นี่แล้วถึงจะมีความสุข
ชีวิตคนเราถ้าหากยังไม่พอใจก็ต้อง "วิ่ง" วุ่นไปอย่างไม่รู้จักจบ
อยู่แล้วสู้สิ...
สู้ด้วยรอยยิ้ม สู้ด้วยปัญญา
หาความพอใจมาใส่ตัว ปลดความเมามัวแห่งกิเลสออกจากใจ
ชีวิตที่รู้จักคำว่า "พอใจ" ชีวิตนั้นไซร้ "สุขแท้" พลัน