การเวียนเทียนในค่ำคืนนี้ถึงแม้นจะมีคนมากหลาย แต่ก็สร้างความเหงาใจอย่างที่สุด เพราะความจำหนหลังหวนให้ทรุดคิดถึง "แม่" เคยผูกพัน
เมื่อก่อนถึงแม้ว่าแม่กับเราจะอยู่ในชุมชนเล็ก ๆ ที่คนในเมืองเขาเรียกว่า "ชนบท" แต่เราก็มีความสุขที่ได้มีโอกาสไปเวียนเทียนกับ "แม่"
ถึงแม้นดอกไม้ในคืนนั้นจะไม่สวยเท่าคืนนี้ แต่ไม่สำคัญเพราะวันนั้นเราอยู่กับแม่ที่สวยเกินใคร
เรากับแม่ชอบไปเวียนเทียนด้วยกัน
วัดที่เราไปเวียนเทียนนั้นอยู่หน้าบ้าน
เราเดินออกไปด้วยกัน เราเดินเวียนเทียนด้วยกัน และเราก็เดินกลับมาสู่ "บ้าน" ด้วยกัน
ถึงแม้นว่าวัดจะเล็ก คนจะน้อย ก็เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ในความรักและความผูกพัน
ถึงตอนนี้ฉันอยู่ในวัดใหญ่ คนที่มาร่วมงานมากมาย แต่ฉันก็ต้องเดินอยู่ห่างและไกล "แม่"
คืนนี้ฉันคิดถึง "แม่" สุดหัวใจ และไม่รู้จะใช้คำใดมาแทนความคิดถึงนี้
ฉันรักแม่ และแน่แท้แม่รักฉัน
ฉันคิดถึงแม่ และแน่แท้แม่คิดถึงฉัน
ฉันอยากเจอแม่ และแน่แท้แม่อยากเจอฉัน
ฉันอยากกอดแม่ และแน่แท้แม่อยากกอดฉัน
ฉันต้องจากแม่ และแน่แท้ "แม่ต้องจากฉัน..."
:)
เราไม่คิดเช่นนั้น
แม่คงอยู่ไม่ไกล
แม่จะอยู่ไกลได้อย่างไร?
เพราะแม่ก็อยู่ในตัวเรา ทุกคนผู้เป็นลูก
คูณความดีของแม่ จะถ่ายทอดสู่ตัว สู่หัวใจลูก เพื่อส่งให้คนอื่นต่อ ทั้งโลก
คุณธรรม ความรัก ความเมตตา ที่แม่มี ก็จะถูกถ่ายทอด จะอาบ อยู่ในหัวใจลูก เพื่อส่งต่อให้คนอื่นๆ ทั้งโลก
เช่นเดียวกัน
ขออนุญาติเล่าเรื่องส่วนตัวเล็กน้อย
ข้าพเจ้าเคยพูดกับพ่อว่า " ไม่เคยเห็น รู้จัก สัมผัส ย่า กับ ปู่ เพราะว่า ท่านทั้งสอง ตายเสียตั้งแต่พ่อยังเด็กด้วยซ้ำ แต่ก็รุ้ดี และ มั่นใจว่าท่านทั้งสองเป็นอย่างไร ที่แน่ๆเป็นคนดี เพราะว่าดูจากพ่อ เพราะว่ารู้จักพ่อ ก็พอแล้ว เพราะพ่อเป็นคนดีมาก ย่ากับปู่ต้องเป็นคนดีแน่ๆ"
พ่ออึ้งไป แต่เราพุดจากใจจริง