ผมได้เข้ามาเรียนรู้ในการสร้างบล็อกและได้ลงมือสร้างขึ้นมาเมื่อวันที่ 13 เม.ย. 49 พยายามทำความเข้าใจเครื่องมือที่จะใช้จัดการกับบล็อกที่มีให้จนกระทั้งได้บล็อกมาและเข้าสู่ขั้นตอนการเขียน

          ถามตัวเองว่าเราต้องการที่จะบันทึกอะไรไว้ในที่แห่งนี้บ้าง..?

          สิ่งที่อยากบันทึกและสื่อออกมาคือความภูมิใจของตัวเองว่ามีโอกาสดีกว่าคนอื่น  คือการได้เข้าร่วมขับเคลื่อนงานเครือข่ายกลุ่มสัจจะสะสมทรัพย์ของจังหวัดตราด ที่มีท่านพระอาจารย์ สุบิน ปณีโตเป็นผู้ริเริ่มและดำเนินการ ถึงแม้ว่าตัวผมเองจะเป็นเพียงตัวจักรเล็กๆ ที่ได้มีส่วนช่วยทำให้งานสัจจะสะสมทรัพย์ของจังหวัดตราดดำเนินไป

          อยากบอกว่าผมเป็นสมาชิกสัจจะสะสมทรัพย์ฯคนหนึ่งที่อาศัยอยู่หมู่ 5 บ้านดงกลางของอำเภอเขาสมิง  และผมคงไม่ได้เป็นมีโอกาสอย่างทุกวันนี้ถ้าพระอาจารย์สุบินไม่ได้ไปก่อตั้งกลุ่มสัจจะสะสมทรัพย์ในหมู่บ้าน  จากวันนั้นผมจึงได้มีโอกาสเข้าสู่การเรียนรู้ในฐานะกรรมการคนหนึ่งของกลู่มสัจจะฯในหมู่บ้าน จยวันนี้ได้เรียนรู้และทำงานอยู่ที่ศูนย์เรียนรู้เครือข่ายกลุ่มสัจจะสะสมทรัพย์ฯ ที่ตั้งอยู่ที่วัดไผ่ล้อม จังหวัดตราด  ส่วนหนึ่งที่ผมรับผิดชอบอยู่ คือการเป็นพี่เลี้ยงให้แก่กลุ่มสัจจะฯ ที่มีจำนวนรวมกัน ณ ขณะนี้อยู่ที่ 163 กลุ่ม รวมถึงการตรวจสอบความถูกต้องของการทำบัญชีของกลุ่มต่างๆ

          ด้วยเหตุนี้ผมและทีมงานจึงมีเวทีเรียนรู้กับกลุ่มและชาวบ้านอยู่ป็นประจำอย่างสม่ำเสมอ  ใช่ครับมีเรื่องรายมากมายหลากหลายที่ผ่านเข้ามาให้เรียนรู้ และอยากจะใช้ที่แห่งนี้เป็นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่านทั้งหลาย

         นี่แหละครับจึงเป็นจุดเริ่มต้นของบล็อกแห่งนี้...

        แต่แล้วเมื่อวาน ผมได้ทำเรื่องที่ผิดต่อความรู้สึกของตัวเองอย่างมาก คือการที่ได้นำบทสรุปที่มาของกลุ่มสัจจะสะสมทรัพย์ฯมาลงในบล็อก  เพียงเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร  

          คิดเอาเองว่าเราน่าจะเริ่มจากการแนะนำที่มาของเราก่อน  จึงได้นำข้อมูลที่เตรียมไว้เพื่อจะจัดทำเวบของสัจจะฯมาลง  แต่จากคำแนะนำมาในข้อคิดเห็น จึงได้แจ้งประจักษ์ใจว่าการทำเช่นนั้นไม่ใช่การเขียนบล็อก 

          รู้สึกผิดและใจเป็นทุกข์ กับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น อยากเป็นอย่างยิ่งที่จะขออภัย  ด้วยใจที่ตั้งมั่นว่าเราอยากเรียนรู้แต่ไม่เข้าใจว่าบล็อกต้องเป็นเรื่องเล่าของคนเขียน เมื่อได้เข้าใจจึงอยากใช้ที่ตรงนี้บันทึกความทรงจำในใจที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ไว้เพื่อบอกเล่าว่า ครั้งหนึ่งเราได้ทำพลาดไปและจักไม่ให้เกิดขึ้นอีก นี่คือสิ่งที่เราได้รู้ในช่วงข้ามคืน
         แต่ยินดีอย่างหนึ่งว่า ในการเข้ามาผิดครั้งนี้ ก็ยังมีการทักทายที่อบอุ่นที่ทำให้ใจปิติ ขอบคุณครับกับการทักทาย  ยังหวังที่จะเริ่มเรียนรู้ใหม่ อีกครั้ง..