โดยทั่วไปแล้วผู้เขียนจะไม่ทิ้งน้อง แต่งานนี้อยากทิ้ง(มัน)ชะมัด...แต่ด้วยเสียงอ้อนที่น่าสงสารของน้อง สุดท้ายเลยตัดสินใจ...เอ้า...ตายเป็นตาย...(เพื่อน้อง...)

ตลอดทั้งเดือนมกราคมที่ผ่านมา  หลายๆท่านในที่ทำงานของผู้เขียนคงเห็นอาจารย์ชาวต่างชาติท่านหนึ่งเข้ามาใช้ชีวิตในวิสัญญีบ้านเรา

หลายท่านที่ช่างสงสัยแต่ไม่ช่างถาม  ก็อาจจะไม่ทราบว่าท่านที่ว่าเป็นใคร...มาจากไหน...มาทำอะไร  แม้แต่ผู้เขียนเองก็ออกจะสงสัยนิดๆ...  และหากผู้เขียนไม่หยิบยกนำมาเล่าในวันนี้ หลายท่านก็คงไม่รู้จักเพราะท่านกลับแคนาดาไปแล้ว

ด้วยเหตุเพราะเห็นท่านเดินกับ อ.มาลินี(อ.ปุ๋ย)อยู่บ่อยๆ ซึ่งอ.มาลินีนั้นเมื่อกลับจากแคนาดาก็นำเทคนิคการบล็อคต่างๆมาใช้ให้ได้เห็น ก็เลยพอจะเดาออกว่า...ท่านเป็นอาจารย์ของอาจารย์มาลินี...และส่วนใหญ่เทคนิคบล็อคก็มักนำมาใช้กับผู้ป่วยออร์โธปิดิกส์ที่ผู้เขียนทำงานวนเวียนอยู่  จึงดูท่าว่าผู้เขียนคงไม่พ้นได้ร่วมทำงานด้วย

คงขอทำความรู้จักท่านสักเล็กน้อย...

Prof.Brendan Finucane 

Dept. Anesthesiology and pain Medicine

University of Alberta

Edmonton,

CANADA

เดิมก็ว่าจะหลบเลี่ยงการใช้ภาษาอังกฤษที่ผู้เขียนฟุตฟิตฟอฟายไม่ได้เรื่อง เกรงว่าหากเผลอเอ่ยออกไป...พาลจะเสียหายถึงอาจารย์สอนภาษาอังกฤษส่วนตัวที่บ้าน    

แต่แล้ว...ฟ้าก็ประทาน.... 

 

วันนั้นผู้เขียนยืนเฝ้าผู้ป่วยในห้องผ่าตัด 11 ...ท่านที่ว่าก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องผ่าตัด...คนเดียวโดดๆ... 

ผู้เขียนตระหนกเล็กๆ  ออกจะงงๆ  ก็วันนี้โออาร์ 11ไม่น่าอยู่ในโปรแกรมของท่าน หรือถ้ามีอาจารย์ประจำห้องก็ต้องบอก...  แต่นี่..เอ...หรือท่านอยากมาดูอะไรในห้องนี้  อาจารย์พี่เลี้ยงของท่านไปไหน  ทำไมปล่อยท่านโดดเดี่ยว  หรือท่านตั้งใจจะฉายเดี่ยวจริงๆ...เพราะเก่งภาษาไทยแล้ว... 

ดูท่าผู้เขียนจะโชคดีเพราะเป็นจังหวะที่มีน้องเข้ามาเปลี่ยนไปทานข้าวเที่ยงพอดี...กะว่างานนี้รอดละเรา...

แต่โชคร้าย...น้องมาจับแขนแล้วรีบกระซิบ  

“พี่ติ๋ว...อย่าเพิ่งออกไปนะ...อยู่ช่วยหนูก่อน...”  

โอ๊ว!...แม่เจ้า...ได้ยินอย่างนั้นผู้เขียนได้แต่คิดในใจว่า..ข้ายังเอาตัวไม่รอดเลย...แล้วจะมีปัญญาอยู่ช่วยเอ็งได้รึเนี่ย

 

โดยทั่วไปแล้วผู้เขียนจะไม่ทิ้งน้อง  แต่งานนี้อยากทิ้ง(มัน)ชะมัด...  เพราะด้วยเสียงอ้อนที่น่าสงสารของน้อง  สุดท้ายเลยตัดสินใจ...เอ้า...ตายเป็นตาย...(เพื่อน้อง...) 

ท่านชวนคุยนิดหน่อย (นัยว่าเพราะคุยด้วยไม่รู้เรื่องมั้ง....) สักพักเล็กๆก็ไม่รู้จะคุยอะไรกัน ขณะผู้เขียนกำลังวางแผนจะแนะนำอาจารย์หมอที่กำลังผ่าตัดให้รู้จัก  แล้วจะขอยืมภาษาอังกฤษจากปากอาจารย์หมอชวนท่านคุยแก้เก้อซะหน่อย    

... ก็มีคำถามมาที่ผู้เขียนซะก่อน  ฟังท่านพูดแล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี... จึงได้แต่   

“ พาด้อน...พาด้อน...หือ...” 

 “สโลว์ลี่พรีซ...”

สุดท้ายได้ยินแว่วๆช้าๆว่า...

“โออาร์นัมเบอร์เซเว่น.....”

ผู้เขียนถึงบางอ้อ....  

“โอ๊ว!...ไอซี...ฟอลโลวมี...ฟอลโลวมี พรีซ”  

แล้วก็เดินนำหน้าท่านไปทางห้องผ่าตัดเจ็ด  ท่านก็เดินตามมา  สักพักก็เดินผ่านเลยผู้เขียนไป....เข้าห้องเจ็ด... 

คงนึกในใจ...รอดพ้นจากยายนี่ซะที  เล่นเอาท่านเมื่อยปาก...

(....สงสัยท่านคงกลับจากห้องน้ำแล้วหลงทางน่ะ....)

(โปรดติดตามตอนต่อไปคราวหน้าค่ะ)