นิทานเรื่องนี้ได้จัดอยู่ในนิทานอิสปของไทยเราอาจมีบางคนเคยได้อ่านและฟังมา หวังว่าคงทำให้ครายเครียดกันได้บ้างนะในสภาวะแบบนี้  อ่านให้สนุกก็แล้วกันนะครับ  เรื่องมีอยู่ว่า
        มีพ่อเฒ่าอยู่คนหนึ่งหัวล้าน   แกมีวัวที่สวยมากอยู่  2  ตัวที่ต้องการขาย   แต่คนที่มาซื้อแกมักจะเรียกแกว่าเฒ่าหัวล้าน   ทำให้แกไม่พอใจและพาลไม่ขายเอาเฉย ๆ   อยู่ต่อมามีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีความฉลาดในการเจรจา   และเขาได้เข้าไปขอซื้อวัวด้วยวาทะที่คมคาย
“พ่อผมดกปกไหล่  หน้าไฉไลเฉลิมทอง   วัวของพ่อทั้งสองจะขายเท่าไร?”
ผู้เฒ่าฟังชายหนุ่มพูดจาถูกใจ  ก็เลยกล่าวตอบว่า
         “ลูกเอ๋ยลูกกู  เจ้ามันพูดถูกหู  วัวทั้งสองพ่อยกให้”
        หลังจากที่ชายหนุ่มได้วัวแล้วก็จูงวัวกลับบ้าน   ในขณะที่เดินทางกลับก็เจอลูกสาวของพ่อเฒ่าที่ตลาด   ฝ่ายลูกสาวก็เลยถามชายหนุ่มว่าเอาวัวมาจากไหน   ชายหนุ่มไม่รู้จะบอกบุคลิกอย่างไร   ก็เลยบอกว่าว่าพ่อเฒ่าคนที่หัวล้านให้มา   ลูกสาวไม่พอใจก็รีบวิ่งไปบอกพ่อ   ฝ่ายพ่อเฒ่าก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง   พร้อมถือไม้เท้า(ไม้ปฏัก) วิ่งตามไป หวังที่จะไปเอาวัวคืนและตีหัวเจ้าหนุ่มด้วย   พอชายหนุ่มเห็นพ่อเฒ่าวิ่งมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ   ก็เลยเตรียมคำพูดไว้รอ
 “พ่อผมดกปกหลัง   พ่อละล้าละลังจะรีบไปไหน?”
            พ่อเฒ่าฟังแล้วหายโกรธทันที   เลยก็พูดว่า
          “ลูกเอ๋ยลูกรัก   พ่อเห็นเจ้าไม่มีไม้ปฏักก็เลยเอามาให้”
          หลังจากที่เอาไม้ปฏักไปให้แล้วก็กลับบ้านด้วยใบหน้าที่แจ่มใส   ลูกสาวไม่เชื่อจึงให้พ่อพาไปพบชายหนุ่ม 
  พอไปถึงชายหนุ่มก็กล่าวว่า
 “พ่อผมดกปกเกล้า   พ่อจูงมือลูกสาวจะรีบไปไหน ?”
พ่อเฒ่าพอใจในคำพูดของชายหนุ่ม   ก็เลยพูดตอบไปว่า
“ลูกเอ๋ยลูกแก้ว   พ่อนี้มันแก่แล้วเลยเอาลูกสาวมาให้”
          ชายหนุ่มจึงได้สมบัติของพ่อเฒ่าที่มีอยู่เกือบทั้งหมดเพราะปากแท้ๆ  แล้วคุณละวันนี้พูดจาไพเราะเข้าหูคนอื่นแล้วหรือยัง ?
            ให้ข้อคิด  :  การรู้จักพูดในเรื่องที่เหมาะสม