... เพียงคิดว่า “เรารักคณะแพทย์ เราภูมิใจในคณะแพทย์ เพราะคณะแพทย์ให้โอกาสเรา” เท่านี้ก็สามารถทำให้เราทำงานทุ่มเทให้กับองค์กรของเราอย่างมีความสุขได้แล้ว
 
 

เมื่อวันพุธที่ 28 มกราคม 2552 งานบริการวิสัญญีได้เรียนเชิญ คุณศิริพร มงคลถาวรชัย(พี่ขาว) และคุณพัสดา ภักดีกำจร(คุณตุ๊ก) จากฝ่ายการพยาบาล รพ.ศรีนครินทร์มาบรรยายเรื่อง “ทำให้องค์กรมีความสุขได้อย่างไร” ในชั่วโมงพัฒนาคุณภาพ (HA) ...ว่ากันในมุมมองของท่าน

ขณะรอ...เราเตรียมพร้อมฟังบรรยาย(เร้าใจโดยคุณลำใย แสบงบาล)

 ข้อสรุปการบรรยายวันนั้น

·        องค์กรจะมีความสุขได้ต้องเริ่มที่ตัวของเราเอง(นั่นแหละ)

·        เป็นผู้เสียสละ เป็นผู้ให้

·        ให้เกียรติผู้ร่วมงานทั้งด้วยวาจาและกิริยาท่าทาง 

·        มองผู้อื่นในแง่ดีเสมอๆ

·        เป็นมิตรกับผู้อื่น  สร้างกัลยาณมิตร

·        การใช้ภาษากายเช่นการแต่งกายที่เรียบร้อย  เหมาะสม

·        การใฝ่เรียนรู้และกระตือรือร้น

..... การสร้างความรู้สึกรักองค์กรของเราทำได้ง่ายๆ เพียงคิดว่า “เรารักคณะแพทย์ เราภูมิใจในคณะแพทย์  เพราะคณะแพทย์ให้โอกาสเรา”  เท่านี้ก็สามารถทำให้เราทำงานทุ่มเทให้กับองค์กรของเราอย่างมีความสุขได้แล้ว

และที่สำคัญ …. “ การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตลอดเวลา  เราจึงควรปรับปรุงตัวตลอดเวลาเช่นกัน และควรเอื้อต่อผู้อื่นด้วยการตักเตือน(อย่างมีเทคนิค) กรณีเห็นการกระทำที่ล่อแหลมหรือเสี่ยงต่ออันตรายของผู้ร่วมงานที่เราประสบ เช่น แต่งกายไม่สุภาพ พูดจาไม่ดี เพราะอาจเสี่ยงต่อการถูกฟ้องร้องได้ง่าย...”

ผู้เขียนมิได้จบพยาบาล มข.และไม่ได้มีประสบการณ์ทำงานในการดูแลผู้ป่วยร่วมกับท่านโดยตรง  แต่เท่าที่เคยได้สัมผัสเพียงน้อยนิด  ก็สามารถทราบได้ถึงจิตใจที่อ่อนโยน และรู้สึกได้ดีถึงความอบอุ่นในบรรยากาศที่เป็นมิตรเสมอในทุกครั้งเมื่อพบกับท่านทั้งสอง 

"พี่ขาว”

ผู้เขียนได้เคยร่วมทำงานคุณภาพโรงพยาบาลด้วยกันกับท่านเป็นบางครั้งบางคราว... รอยยิ้มที่อบอุ่นเคยมีอยู่อย่างไร  และก็คงยังมีอยู่อย่างนั้นเสมอ

 

"คุณตุ๊ก” 

ผู้เขียนได้พบเห็นรอยยิ้มหวานและคำทักทายที่สุภาพ ให้เกียรติเสมอ เคยสัมผัสโดยตรงเรื่องงาน เมื่อคราวไปติดตามเยี่ยมผู้ป่วย Achalasia (ที่เกิดaspiration ขณะเริ่มดมยา) ผู้เขียนติดตามเยี่ยมผู้ป่วยรายนี้หลายครั้ง  ด้วยความห่วงใยเพราะไม่เคยพบภาวะแทรกซ้อนแบบนี้มาก่อนแม้จะทำงานมานาน  คุณตุ๊กเล่าให้ฟังเมื่อคราวพบกันที่หอผู้ป่วยว่า  คนไข้รายนี้เป็นรายแรก(มั้ง)ที่เกิด aspiration แล้ว ไม่ได้ทำให้การดูแลที่หอผู้ป่วยยุ่งยากเหมือนผู้ป่วยaspiration รายอื่นๆ  ตัวผู้ป่วยปฏิบัติตนและกลับบ้านได้ปกติ

"พี่เรานี่เอง  ที่ดูแลคนไข้คนนี้ วันหลังจะให้มาเล่าให้น้องๆเราฟังบ้าง”  คำพูดสั้นๆเพียงเท่านั้น ก็ทำให้ความมั่นใจของผู้เขียนกลับมาและมีกำลังใจขึ้นเป็นกอง

 ขอขอบคุณวิทยากรทั้งสองท่าน ตลอดจนรูปธรรมการทำงานที่เอื้อให้องค์กรมีความสุข...ในบทบาทของผู้นำที่เป็นตัวอย่างและพฤติกรรมบริการที่เป็นรูปธรรม... จนเผื่อแผ่มายังชาววิสัญญีด้วย

นับเป็นโชคดีของคณะแพทยศาสตร์ มข.ยิ่งนัก