เมื่อวานนี้  ตอนเย็นหลังจากที่พ่อบ้านได้นำรถไปซ่อมเกียร์ เรียบร้อยแล้ว  ครูอ้อยขับรถไปโรงเรียนในตอนเช้า.....ยังขยาดกลัวอยู่เลย

*****

แต่ครูอ้อยก็ต้องไปเยี่ยมคุณพ่อที่ ลำลูกกา.....เพราะ  คุณพ่อ  เท้าแพลง มาได้ หลายวันแล้ว   ครูอ้อยนั่งคุยกับคุณพ่อคุณแม่และลูกสาวคนเล็ก  อยู่จนกระทั่ง.....พลบค่ำ 

ครูอ้อยจึงขอตัวกลับ และขับรถคู่ใจมาจนถึงบ้านแฟลต.....ไม่มีที่จอดรถเลย 

สังเกตแล้ว พบว่า.....มีรถหน้าตาแปลกๆๆมาจอดมากเพิ่มขึ้น  ครูอ้อยจึงไปจอดรถ  ที่จอดรถอีกด้านหนึ่งของแฟลต.....

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น   ครูอ้อยออกจากบ้าน ตีห้า  และลงไปที่รถ  ออกรถทันที  ครูอ้อยรู้สึกว่า.....รถหนักมาก 

เมื่อรถวิ่งไปได้สัก 1 กิโลเมตรแล้ว  จะจอดแล้วลงไปดู  ก็มึดไปหมด  จึงดั้นด้นต่อไป  เมื่อรถวิ่งขึ้นทางข้าม.....รถไม่มีแรง และเสียงดังคร้งเคร้งดังมากๆ 

ครูอ้อยตัดสินใจ  นำรถเข้าไปในปั๊มน้ำมัน  จอดรถ  และเดินดูรอบรถ  จึงเห็นล้อหลังขวา  แบนแต๋

ไปถาม  คนที่อยู่ที่ปั๊ม  ให้มาช่วยดูรถ.....ได้เด็กผู้ชาย 2 คนที่พูดไทยไม่ชัด  มาดูยางและ จะเอายางอะไหล่ใส่ให้

*****

Carr8

*****

ไม่มีเครื่องมือที่ดีกว่านี้  หรือไม่จะนำล้อออก และใส่ล้ออะไหล่ 

ครูอ้อยกดโทรศัพท์ไปหาพ่อบ้าน  เธอก็จำไม่ได้ว่า......ล้ออะไหล่  พร้อมที่จะเปลี่ยนหรือไม่ 

เมื่อลองเติมลม  และวัดความดันลมในล้อแล้ว  ครูอ้อยขับรถวนเวียนไปมา  และวัดอีกครั้ง จนแน่ใจว่า  ยางจะไม่แบนอีก.....

สรุปแล้ว......รถของครูอ้อย  ถูกปล่อยลมออก  เมื่อคืนนี้

จะจับมือใครมาดมล่ะ  ว่าปล่อยยางรถทำไม  

จะจับผิดใครได้ล่ะ.....ทั้งๆที่รู้ว่า  มีคนทำผิด 

หรือว่า.....จะปล่อยให้คนผิดลอยนวลไปอย่างนี้ 

ทำผิดอย่างนี้อีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า.....

เอ! พรุ่งนี้เช้า  รถยนต์ของครูอ้อย  จะมียางแบนแต๋  อีกไหมเอ่ย!