เรียนรู้อดีต..เรียนรู้ชีวิต

เช้ามืดต้นเดือนมีนาคม 2512 ผมต้องรีบลุกขึ้นอาบน้ำล้างหน้าเพื่อเดินทางไปทำหน้าที่ครู พ่อผมบอกเมื่อคืนนี้ก่อนนอนว่า นายอำเภอบุณฑริกจะไปเป็นประธานเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่เราจะผ่านไป พ่อบอกจะขออาศัยรถยนต์ของท่านนายอำเภอ พวกเราจึงต้องตื่นแต่เช้าไปพบท่านที่อำเภอ

พวกเราสามคน พ่อผม น้าของพ่อผม(ผมเรียกว่าปู่) และผม จะเดินทางไปบ้านคำบาก ซึ่งอยู่ห่างจากตัวอำเภอบุณฑริก 28 กิโลเมตร เราอาศัยรถยนต์ท่านนายอำเภอบุณฑริกไปได้เพียง 7 กิโลเมตรเท่านั้น ระยะทางที่เหลือเราจะต้องเดินอย่างเดียว เพราะไม่มีรถยนต์โดยสาร หรือแม้แต่พาหนะอื่นใดเลย

พวกเราไปถึงที่ว่าการอำเภอหรือที่ชาวบ้านเรียกสั้นๆ ว่า "อำเภอ" เวลาประมาณเจ็ดโมงเรารอไม่นานท่านนายอำเภอก็มาถึงและอนุญาตให้พวกเราไปกับท่านได้

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้นั่งรถจี๊ปเล็ก พวกเรานั่งตอนท้ายร่วมกับเจ้าหน้าที่อำเภออีกห้าคน จึงค่อนข้างเบียดกันพอสมควร รถวิ่งไปตามถนนลูกรังแต่ก็แค่ไม่ถึงกิโลเมตรก็พ้นตัวอำเภอ จากนั้นถนนเป็นดินทราย แคบ ๆ เพียงให้รถผ่านไปได้ นานๆ จะมีเกวียนสวนทางมา ซึ่งแน่ละเกวียนจะต้องหลบออกข้างทาง พวกเราทั้งหมดแปดคนนั่งเงียบ หัวสั่นหัวคลอนไปกับจังหวะที่รถตกหลุม ผมมองดูสองข้างทางเป็นป่าโปร่ง ส่วนใหญ่เป็นไม้ตองกุง นานๆ จะเห็นต้นยางหรือไม้สูงใหญ่สักต้น ผมไม่เห็นอะไรที่แปลกๆ จึงหลับตาคิดถึงการเดินทางของชีวิตที่ผ่านมา

อ่านต่อตอน 2 ป.กศ. สองปีสองเทอม กดที่นี่ครับ