ผมก็จำไม่ได้ว่า มีคำ "ครูบ้านนอก" เมื่อไหร่ คงจะมีตอนสร้างหนัง "ครูบ้านนอก" กระมัง

สมัยก่อนมี "ครูประชาบาล" สอนระดับประถม และมีครุมัธยม หรือ ครู ม. สอนระดับมัธยม

เรื่องหัวแดง เป็นธรรมดาในหน้าแล้ง ส่วนหน้าฝนก็เลอะโคลน เพราะบางครั้งรถติดหล่ม ผู้ชายต้องช่วยกันเข็นรถ บางทีหากคนน้อยผู้หญิงก็ต้องช่วยกัน ทุลักทุเล แต่....มีความสุขครับ ยิ้มแย้มแจ่มใส หยอกล้อกัน เพราะผู้โดยสารส่วนใหญ่รู้จักกัน 

ตอนนั้น ผมไม่คิดถึงความยากลำบากเลย คิดเพียงว่า "เราจะได้เป็นครูแล้ว.." แค่นั้นจริงๆ

ปิดเทอมชั้น ม.2 (ป.6 ปัจจุบัน) สามเดือนผมเป็นศิษย์วัดป่า กินข้าววันละ 2 มื้อ เรียน มศ.1-2 ผมเป็นศิษย์วัดในเมืองอุบลราชธานี

การสู้ชีวิตตามลำพังจึงไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับผมเลย

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและร่วมออกความเห็นครับ