เมื่อวันที่  21 มกราคม 2551  เวลาเกือบสองทุ่ม พี่ครูคิมโทรศัพท์เข้ามาหาสองสายทั้งของครูนินและของสามี  เมื่อเปิดดูก็เป็นห่วงคิดว่าพี่ครูคิมต้องไปนอนโรงพยาบาลแน่ ๆ เพราะรู้ว่าป่วยเป็นไข้มาหลายวัน   จึงได้โทรกลับไปหา เพียงแต่รู้ว่า จะต้องออกไปพบท่านผู้ใหญ่ที่ร้านอาหารบ้านไม้  ซึ่งพี่ครูคิมบอกว่าอยู่แถวถนนอู่ทอง

        เพียงไม่นานพี่ครูคิมก็ขับรถมารับครูนินและสามี  มีพนักงานขับรถรอรับอยู่หน้าร้าน เมื่อเข้าไปได้พบกับท่านพ่อครูบา ท่านหมอสุธี ภรรยาคุณหมอ คุณครูสุและคุณรานี  ตอนนั้นครูนินยังไม่ทราบว่าอะไรเป็นอะไร  แต่ก่อนหน้านี้พี่ครูคิมได้ชวนว่า "เราไปเที่ยวเติมเต็มให้กับชีวิตกันเถอะที่บุรีรัมย์ ในวันที่ 2 7 กุมภาพันธ์นี้"  และได้รับปากว่าจะไป 4 คน

        ต่อจากนั้นได้ไปรอรับหลวงพี่ติ๊กที่สนามบินพิษณุโลก ส่วนครูนินและสามีถือว่ายังไม่รู้จัก ไม่คุ้นเคย และมาเป็นเพื่อนพี่ครูคิมเท่านั้น  จากการสังเกตโดยจริงแล้วพี่ครูคิมเป็นคนพูดเก่งแต่มีสาระ  เมื่อกลับบ้านพี่ครูคิมบอกว่าเราเป็นครูบ้านนอกจะพูดมากพูดน้อยต้องพูดจากใจจริง  เรื่องทุกเรื่องที่พูดไม่ได้ทำดีเข้าตัว แต่มันเป็นประโยชน์ต่อเด็ก ต่อโรงเรียนและต่อส่วนรวม และครั้งนี้ก็ได้การบ้านมาแล้วด้วย  แต่ครูนินมีความประทับใจ  "รอยยิ้มที่อบอุ่นและมีเมตตา" ของพ่อครูบาเป็นอย่างมาก

        วันรุ่งขึ้นที่  22 มกราคม 2552  ครูนินไม่ทราบมาก่อนว่ามีพ่อครูบาและคณะที่ได้พบกันเมื่อตอนกลางคืนไปเยี่ยมที่โรงเรียน  กว่าจะรู้ตัวพ่อครูบาจะกลับแล้ว แต่พี่ครูคิมพาแวะมาหาที่ห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 นักเรียนมีความสุข ดีใจที่ได้พบกับผู้ใหญ่ใจดี  รวมทั้งครูนินตื่นเต้นลืมถ่ายรูปไปเลย  ก่อนจากพ่อครูบาได้มอบชอคโกแล็ตให้นักเรียน 1 กล่องทานกันอย่างทั่วถึง

       นับเป็นบุญวาสนาของครูและนักเรียนที่ได้พบเจอคนดี  ที่แน่ ๆ พี่ครูบอกว่าได้การบ้านเพิ่มเติมต่อจากเมื่อกลางคืนอีกด้วย  ครูนินขอมีส่วนร่วมในการทำการบ้านกับพี่ครูคิมค่ะ