เมื่อวานนี้  ตอนเย็น  สอนนักเรียนเสร็จแล้ว  ปกติจะนั่งทำงานต่อ  แต่คราวนี้  อยากกลับบ้านเหลือเกิน.....วันศุกร์แห่งชาติ...อยากกลับบ้านเหลือเกิน

*****

มาถึงบ้าน  พ่อบ้าน  ออกจากห้องน้ำพอดี  และบอกกับครูอ้อยว่า.....อาบน้ำ แต่งตัว  จะพาไปงานบวช  ใกล้ๆนี่เอง.....

เวลาแต่งตัว  พ่อบ้านบอกว่า  ให้นุ่งกางเกงขายาวไป  เพราะ.....ยุงเยอะ  ครูอ้อย เลือกเสื้อผ้าที่สวมสบาย  และลงไปข้างล่างก่อนพ่อบ้านเสียอีก.....

เธอตะโกนมาตั้งแต่ชั้น สองว่า.....ไปมอเตอร์ไซค์  ครูอ้อย ยังคิดว่า....อืมมมม  แค่นี้  จะเอารถยนต์ไปทำไม 

แต่พอพ่อบ้านลงมา  ก็บอกว่า .....เอารถไปล้างใกล้ๆนี่ก็ดีนะ  แล้วเธอติดเครื่องยนต์   ระหว่าง การนำรถไปล้าง  เราสองคนก็เดินไปที่งานเป็นลานเอนกประสงค์ของทางการรถไฟ มีไว้ให้ชุมชน 

ครูอ้อย เห็นเวทีงาน  แล้ว  ใหญ่โตจริงๆ  ทักทายเจ้าภาพ แล้ว เดินมานั่งกับ เพื่อนรุ่นพี่ของพ่อบ้าน......

อาหารก็เริ่มทะยอยมา  เป็นการเลี้ยงแบบโต๊ะจีน 

เมื่อเริ่มงาน  เราก็ต้องผิดหวัง  เพราะเลือกโต๊ะที่อยู่ตรงทางของเสียงพอดีเลย.....หัวใจเต็น  ตูม ตูม ตูม  ตามเสียงเพลง  ดีเหมือนกัน  บริหาร หัวใจ.....

เครื่องดนตรี  นักร้อง ร้องได้ไพเราะและ  แดนเซอร์  สวยงามมาก  เต้นได้สวย 

ครูอ้อยตื่นตาตื่นใจ  ไม่แพ้ หนุ่มเหน้าเก่าแก่....ที่ครึ้มใจ แม่บ้านไม่ได้ไปด้วย 

ทิปเงินให้นักเต้น  กันอย่างสนุกสนาน  ท่าทางเต้นของเธอ.....เร้าใจ เสือสิงกระทิงแรด  ได้อย่างมีลีลา.....ชวนฝัน 

เฮ้อ! เนื้อหนังมังสา  แล้วครูอ้อย ก็เห็นพ่อบ้านชวนกลับบ้าน

*****

Paew15

*****

นี่ล่ะ .....ความสุขของคน เล็กน้อย ฉาบฉวย 

อีกทั้งเป็นหนทางสู่ความหายนะ  หากไม่รู้จัก.....พอเพียง