ไปแม่สายครั้งใดก็อดที่จะข้ามฝั่งพม่าไปท่าขี้เหล็กไม่ได้สักที ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากปีก่อนๆ

ควันหลงจากวันหยุดยาวปีใหม่ยังไม่ทันจาง ผู้คนยังคงหลั่งไหลไปเที่ยวไม่ขาดสาย ทำให้เมืองแม่สายแคบไปในทันที ผมขับรถไปถึงตอนเจ็ดโมงเช้ายังต้องขับวนหาที่จอดรถหลายเที่ยว พอจอดได้ก็รีบไปเข้าแถวค่อคิวทำบัตรผ่านแดน โอ้โห! ผู้คนไม่รู้มาจากไหนกันยืนเข้าแถวยาวเหยียด ผมเกือบถอดใจถอยหลังกลับ แต่เห็นใจเจ้าลูกชายที่มาจากเชียงใหม่ซึ่งตั้งใจมาซื้อของที่ฝั่งพม่าโดยเฉพาะ ส่วนคุณนายภรรยาของผมนั้นเขาไม่ค่อยชอบเจ้าหน้าที่ของพม่าที่ตรวจค้นสิ่งของและกระเป๋าสตางค์ หนำซ้ำยังพูดจาไม่ให้เกียรติกันอีกต่างหาก 

แต่งานนี้เพื่อลูกครับ....ลุยโลด...

มาดคุณนายเขาแหละครับ กับภาพแถวของนักท่องเที่ยวรอทำบัตรผ่านแดน

ขากลับมายืนถ่ายภาพบนสะพานตรงป้ายยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทย ส่วนด้านหน้ามีข้อความ "เหนือสุดยอดในสยาม" ซึ่งอย่าหวังว่าจะเบียดคนเข้าไปถ่ายภาพได้

กว่าจะกลับก็เย็นแล้วเลยแวะทานข้าวที่ครัวลูกนก ตรงสามเหลี่ยมทองคำ อาหารที่นี่อร่อยถูกปากรสชาดจัดจ้าน โดยเฉพาะต้มยำปลาแม่น้ำโขงของโปรดลูกชาย  คุณนายเธอเลือกผัดฉ่าปลาบึก ส่วนผมขอเป็นกบทอดกระเทียมพริกไทย มื้อนี้พุงกางเลยครับ

ก่อนกลับก็มายืนโชว์พุงถ่ายภาพยืนยันความอร่อย ภูเขาที่เห็นอยู่ด้านหล้งเป็นหมู่บ้านของอาข่า

คุณนายบอกว่าถ่ายกับคนสวยทำไมใส่หมวกน่ากล้วจังเลย เลยต้องถอดหมวกให้ลูกชายกดชัตเตอร์อีกครั้งหนึ่ง

นี่แหละครับลูกชายตัวน้อยๆ ของผม หนุ่มอิเล็กทรอนิคสื่อสาร ม.ราชมงคลล้านนาฯ ภาคพายัพ เชียงใหม่ ในพุงของแกนั้นมีปลาบึกอยู่หนึ่งตัว ฮ่าๆๆ

  จบดีกว่า