เรียนรู้เพื่อบริการ

วันนี้ แม่ต้อยจะเล่าเรื่องสนุกๆเบาๆสักเรื่องหนึ่งนะคะ  ตามปกติแม่ต้อยจะมีเพื่อนเที่ยว เพื่อนสนิท อยู่กลุ่มหนึ่งเป็นผู้หญิงล้วนคะ พวกเราทุกคนมีงานและมีความรับผิดชอบค่อนข้างหนักที่แตกต่างกันออกไป คนแรกเป็นผู้หญิงเก่งระดับสูงของกระทรวงการคลัง คนที่สองเป็นระดับผู้บริหารของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย คนที่สามเธอทำงานที่กระทรวงยุติธรรมเคยเป็นทั้งอธิบดี และผู้ตรวจราชการ   คนที่สี่เป็นคุณหมอระดับผู้ทรงคุณวุฒิ  หากวันใดที่เราเหนื่อยล้าจากการทำงานก็จะนัดกันไปเที่ยว หรือรับประทานอาหารอร่อยๆกันอยู่เสมอๆ

                     การที่เรามีความแตกต่างกันอย่างสุดขั้วนี้ การที่ได้ไปไหนด้วยกัน หรือการพบกันแต่ละครั้งก็เป็นโอกาสดีที่เราจะมีเรื่องราวต่างๆมาแลกเปลี่ยนกันเสมอในมุมมองและในประสบการณ์การทำงานที่ต่างกันไป   จากการที่แม่ต้อยได้ฝึกฝนจากอาจารย์สกล อาจารย์วรวุฒิในเรื่องของการฟังที่ดี ฟังอย่างเข้าใจคนอื่นนี่เองที่ทำให้แม่ต้อย ได้ประโยชน์มากๆจากการเรียนรู้ความคิด ประสบการณ์ของเพื่อนๆในแง่มุมอื่นๆ ที่สำคัญคือ ทำให้เพื่อนๆมีความรู้สึกว่าในการเจอกันทุกครั้งแม่ต้อยสมควรจะเป็นบุคคลที่ขาดไม่ได้อย่างแน่นอน เนื่องจากขาดผู้ฟังที่สำคัญไปหนึ่งคน

                     ครั้งสุดท้ายที่เรานัดเจอกันคือเมื่อเย็นวานนี้  ครั้งนี้ เรานัดทานอาหารเย็นกันที่ร้านอาหารฝรั่งแถวสุขุมวิท  ร้านที่ไปนี้สังเกตดูเป็นร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ ที่น่าตื่นเต้นมากกว่านี้คือ เจ้าของร้านทั้งหมดเป็นเด็กหนุ่มสาวอายุไม่น่าจะเกินสามสิบที่มาร่วมกันหุ้นเป็นเจ้าของร้าน พนักงานในร้านทั้งหมดท่าทางมีความกระตือรือร้นในการให้บริการมาก 

                     เมื่อเราไปถึงเจ้าของร้านทั้งหมดก็เข้ามาแนะนำตัวเอง คงจะเห็นความอาวุโสของแม่ต้อยและเพื่อนๆฉายรัศมีมาแต่ไกลเป็นแน่ทีเดียว

ซึ่งก็คงจะจริงเพราะแม่ต้อยแอบมองดูโต๊ะอื่นๆ เห็นมีแต่คนหนุ่มสาวกันทั้งนั้น  แต่ไม่เป็นไรคะ พวกเราก็พยายามทำตัวกลมกลืนกับบรรยากาศให้จงได้

เรื่องราวที่แม่ต้อยอยากจะเล่าเกิดขึ้นตอนที่ พวกเพื่อนๆของแม่ต้อยเขาสั่งอาหารนี่เอง

“ ร้านนี้มีอะไร อร่อยคะน้อง ช่วยแนะนำหน่อย”  นี่เป็นคำถามเริ่มต้น

“มีหลายอย่างครับ ซุปของเราอร่อยมากนะครับอยากจะแนะนำให้ท่านลองชิม”

“ ที่ว่าอร่อย นี่ เป็นอย่างไร เขาทำแบบไหน”  อันนี้น่าจะเป็นคำถามแบบสืบค้น

“ คือว่า ของร้านเรา เป็นซุปข้นครับ เรามีทั้งซุปเห็ดและซุปหัวหอม จะสั่งแบบไหนดีครับ”

“ ระหว่าง ซุปหัวหอม และซุปเห็ด ลูกค้าส่วนใหญ่เขาสั่งอะไร ไม่ใช่อะไรนะคะ พี่อยากลองที่เขาชอบ”

“ครับผม  ส่วนใหญ่ เขาสั่งซุปเห็ดครับ เพราะว่าของเรานี่จะพิเศษมาก เพราะจะมีเนื้อเห็ดให้เห็นเป็นชิ้นๆ ในแต่ละชามมาเลยครับ อร่อยมากครับ”

“ ซุปเห็ด นี่เขาใช้เห็ดอะไรคะ  “  นี่เป็นคำถามเพื่อคลายสงสัย

“ อ๋อ ของเราใช้เห็ดสามชนิดครับ ( อธิบายชื่อเห็ดอย่างคล่องแคล่ว)

“ แล้ว ใส่หมดทั้งสามชนิดไหมคะเนี่ย? คงเป็นคำถามเพื่อให้แน่ใจ

“ ครับ เราใส่ทั้งหมดครับ”

“ โอเค สั่งสองที่” ( เฮ้อ แม่ต้อยโล่งใจ )

นี่เป็นอาหารจานแรกที่สั่งได้ ขอให้จินตนาการว่ากว่าจะสั่งอาหารได้ครบทุกจานนั้นต้องใช้เวลาถามนานแค่ไหน แต่สิ่งที่แม่ต้อยสังเกตและอยากเอามาแลกเปลี่ยนคือ พนักงานที่มาต้อนรับและรับคำสั่งอาหารมีความตั้งใจที่จะตอบคำถามลูกค้าอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่มีกระฟัดกระเฟียดหรือแสดงความไม่พอใจ ให้เห็นแม้แต่น้อย มีความรู้ หรือหาความรู้ในบริบทของงานที่ทำเป็นอย่างดียิ่ง แม่ต้อยนึกในใจว่าหากแม่ต้อยเป็นพนักงานคนนั้นจะตอบได้ไหม เพราะบางคำถามนี่เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดว่าจะมีใครถาม อาทิเช่น

“ น้องคะ สลัดใสใส่ทับทิมนี่ เป็นทับทิมจากไหน”  อยากรู้ทำไมนะ ( แม่ต้อยแอบคิด)

“ ครับ ทับทิมนี่เป็นพันธ์ที่มาจากอินเดียครับเพราะว่าเม็ดกรอบ แต่ที่อร่อยที่สุดน่าจะ เป็นพันธ์ของสเปนนะครับเพราะไม่มีเมล็ดข้างใน” เอ๊ะ นี่แม่ต้อยก็เพิ่งทราบ เหมือนกัน หากไม่ถามคงไม่รู้เป็นแน่

        หลังจากนั้นพวกเราก็เพลิดเพลินกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับบทสนทนาที่ออกรสชาติไปเรื่อยๆ  สำหรับแม่ต้อยเอง อาหารฝรั่งที่แม่ต้อยมักจะเรียกว่า “ กินข้าวฝรั่ง “ นั้นไม่ว่าจะทานที่ไหน ร้านไหนก็ไม่เคยถูกใจเท่ากับ ลาบคั่ว แกงแค แกงอ่อมของเมืองเหนือได้สักนิด

 แต่ว่าคงเป็นเพียงแม่ต้อยคนเดียวที่คิดเช่นนั้นเพราะเมื่อแม่ต้อย เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแทบไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้คนแน่นไปหมดเลยทุกโต๊ะ  และยังมีลูกค้ายืนคอยที่จะรอโต๊ะว่างอีกด้วย พวกเราจึงเตรียมตัวที่จะกลับเสียที

ก่อนจะกลับ ทางทีมเจ้าของร้านก้ออกมาพบพวกเราอีกครั้งหนึ่ง  แม่ต้อยจึงถามว่าการแต่งร้าน  การออกแบบ การจัดการ รวมทั้งการคิดเมนูอาหาร ทำกันอย่างไร เขาเลยเล่าว่า ในกล่มเพื่อนที่มาทำ ใครที่ชอบทางไหนก็จะรับผิดชอบในด้านนั้นไปเลย ทุกอย่างทำเองหมดไม่มีจ้างใคร และการสมัครคนที่จะมาทำงานต้องเลือกคนที่มีใจบริการและมีความรู้ในอาหารที่จะขายพอสมควร  แม่ต้อยเลยบอกเขาไปว่า พนักงานที่นี่เก่งมากนะ เพราะสื่อสารทำให้ลูกค้าเข้าใจได้ เข้าใจความต้องการ อดทนดีด้วย

ที่เขาบอกคือ “เราพยายามศึกษากลุ่มลุกค้าที่เข้ามาในช่วง ๓เดือนแรกว่าอะไรคือสิ่งที่ลูกค้าสนใจ อะไรคือคำถามที่เราถูกถามมากที่สุด พนักงานของเราต้องเรียนรู้ตลอดเวลา และเอามาแลกเปลี่ยนกัน และพร้อมที่จะรับฟังข้อเสนอของลุกค้า ในทุกเรื่อง”

แม่ต้อยร้องโอ้โฮ ในใจ  วันนี้แม่ต้อยไม่เพียงแต่ได้ทานข้าวฝรั่งเท่านั้น แต่ยังได้เรียนรู้จากคนรุ่นหลังอีก

ตอนนี้แม่ต้อยเลยหายสงสัยว่าทำไม ร้านนี้คนแน่นจัง !!!!!!!!

ขากลับ แม่ต้อยชวนเพื่อนจากกระทรวงยุติธรรมว่า “ เราแวะทานก๋วยเตี๋ยวสักชามดีไหมเธอ?