ถึงแม้วันเวลาจะผ่านเลยมากว่า 40 ปีแล้ว   แต่ภาพเหตุการณ์แห่งความทรงจำ ยังคงประทับฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกแห่งห้องหัวใจผม ตราบเท่าทุกวันนี้ มิเคยลางเลือน...

                เช้าวันนั้น... คุณครูชู โยมศรีเคน ครูประจำชั้น ป.2 ของผม   ทำหน้าที่ครูเวรประจำวัน  อบรมนักเรียนที่หน้าเสาธง ท่ามกลางบรรยากาศสงบเงียบ พลันสายตาของท่านก็จับจ้องมองมาสบตาผม พร้อมกับก้าวเดินมาจูงมือของผม  พาเดินออกไปที่หน้าเสาธง  ผมตกใจกลัวจนตัวสั่น  อยากจะสะบัดแขนให้หลุด  แล้ววิ่งหนีไปให้ไกล  แต่ก็ทำได้แค่เพียงคิด ผมไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับผมในเวลาอันใกล้นี้ได้ถูก รู้แต่เพียงว่าหัวใจดวงน้อยของผมมันสั่นและเต้นแรงผิดจังหวะ ขณะที่มือข้างหนึ่งของท่านยังเกาะกุมอยู่ที่แขนของผม  ส่วนมืออีกข้างหนึ่งของท่าน กระชับแน่นอยู่กับไม้เรียว ที่สะบัดไปมาตามจังหวะลีลาที่ท่านกำลังพูด ผมยืนก้มหน้านิ่งอึ้งอยู่ครู่ใหญ่  หูก็ฟังท่านพูดไป น้ำตาก็พลอยไหลคลอเบ้าสุดจะกลั้น พอสิ้นเสียงมธุรสวาจาของท่าน ก็ตามมาด้วยเสียงปรบมือให้ผม จากเพื่อน ๆ ทั้งโรงเรียน ดังกึกก้อง ในฐานะที่ผมได้รับการยกย่องจากคุณครูว่า เป็นนักเรียนตัวอย่าง ฐานะทางบ้านยากจน แต่มารยาทเรียบร้อย เรียนดี เขียนหนังสือถูกต้องและสวยงามมาก หากมีโอกาสได้เรียนต่อ ท่านบอกว่า ผมต้องได้เป็นครูอย่างแน่นอน

                ผมมีโอกาสเรียนกับคุณครูไม่นานนัก เพียงแค่ชั้น ป.3 ครอบครัวของผมต้องพาย้ายถิ่นฐานหนีความยากจน วันที่แม่พาผมไปกราบลาคุณครู สีหน้าแววตาของคุณครูดูหมองเศร้า แสดงถึงความห่วงหาอาทรต่อผม น้ำคำของคุณครูยังบ่นเสียดายพร้อมกับให้พร แถมยังอ้อนวอนแม่ให้ผมได้เรียนต่อ มธุรสวาจาของคุณครูยังคงก้องดังอยู่ในโสตประสาทของผมเสมอ เสมือนหนึ่งแรงบันดาลใจ ให้ผมต้องสำรวจและปรับปรุงตนเองตลอดเวลา

                จะด้วยบุญบันดาลหรือปาฏิหาริย์แห่งคำอวยพรของคุณครูก็ไม่รู้ ผมมีวาสนาได้เป็นครูแล้วจริง ๆ หลังจากสอบบรรจุได้    ผมถือโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดโรงเรียนเก่า   เพื่อไปกราบเท้าคุณครู     หลังจากพลัดพรากกันมาสิบกว่าปี คุณครูยังจำผมได้ดี ทั้ง ๆ ที่ผมเองจำท่านเกือบไม่ได้ ท่านให้การต้อนรับและสนทนากับผมอย่างกัลยาณมิตร สักครู่ท่านก็เดินไปหยิบซองจดหมายเก่า ๆ มาถือไว้ในมือหลายฉบับ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

                “ครูฟังข่าววิทยุ ได้ยินชื่อเธอสอบบรรจุได้ที่ 1 เลยนำไปเล่าให้นักเรียนฟังที่หน้าเสาธง ส่วนจดหมายเหล่านี้ที่เธอเขียนถึงญาติทุกฉบับ ครูไปขอเอามาเป็นอุปกรณ์การสอนให้รุ่นน้องของเธอได้ศึกษา และยึดเป็นแบบอย่างในการเขียนจดหมาย และคัดลายมือ หวังว่าเธอคงไม่โกรธครูนะ” น้ำตาของผมไหลพรากลงอาบแก้มอีกครั้งหนึ่งด้วยความตื้นตันใจ...
                                               ************************************

                     นายประเสริฐ  ดรชัย  ครูโรงเรียนบ้านโนนคัดเค้าคุยกอก อ.โกสุมพิสัย จ.มหาสารคาม