ความคิดไม่ต้องการให้เราเห็น “ความเป็นทั้งหมด (The Whole)” มันรังแต่สร้างการแบ่งแยก
        แรกทีเดียวผมก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องนี้ต่อ แต่พอถูกอาจารย์ หมอสกล สิงหะ กระตุกไว้ท้ายบันทึกที่แล้ว ก็เลยลองนำประเด็นต่างๆ ที่จดไว้ มาถ่ายทอดต่อให้ฟังดังต่อไปนี้ . . 

Dialogue เป็นการ “Thinking Together” คำว่า “Thinking” ในที่นี้หมาย “การสืบค้น” ตัวตนภายในของเรา ไม่ใช่เอาความคิดที่มาจาก “ความรู้เดิม ประสบการณ์เดิม” เป็นหลัก

หากจะพูดว่า Dialogue คือการฟัง ก็หมายถึงการฟังอย่างสบายๆ ฟังโดยไม่ตัดสิน ฟังโดยไม่มี Inner Voice ฟังโดยไม่ใช้ความพยายามหรือตั้งใจมากจนเกินไป เพราะความตั้งใจก็คือความคิด มิใช่หรือ? ความพยายามก็คืออีกความคิดหนึ่ง - ใช่ไหม? ความคิดมัก “ต้องการ” อะไรบางอย่างเสมอ ! เราจะ “รับรู้” เราจะเป็น “ผู้สังเกตการณ์” โดยไม่ต้องการอะไร - จะได้ไหม? สังเกตไปแบบดิบๆ สดๆ เป็น “Pure Observation” จะได้ไหม?

ท่านกฤษณะมูรติใช้คำว่า “Thoughs create thoughs” คือความคิดสร้างความคิดสืบต่อไปเรื่อยๆ เหมือนกับการตัดแต่งกิ่งไม้ ตัดไปแล้วมันก็งอกขึ้นมาใหม่ ยิ่งตัดก็ยิ่งแตกกิ่งก้าน เหมือนกับการกินข้าว กินอิ่มแล้วก็หิวใหม่ วนเวียนไปไม่รู้จักจบ . . . จริงๆ แล้ว “การกิน” มันก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่พอเราไปตั้ง “เงื่อนไข” เช่น กินเนื้อชนิดนี้ได้ ชนิดนี้ไม่ได้ ไม่ควรกินช่วงเวลานั้นเวลานี้  นี่คือสิ่งที่เป็น “ผลผลิต” ของความคิดทั้งสิ้น

ความคิดต้องการให้มีการ “สืบต่อ” ไปเรื่อยๆ มันไม่ต้องการให้ “มายา” เหล่านี้จบลง มันกลัวว่าถ้าขาดการสืบต่อเราก็อาจจะพบกับ “ความจริง” ? ความคิดไม่ต้องการให้เราเห็น “ความเป็นทั้งหมด (The Whole)” มันรังแต่สร้างการแบ่งแยก มันสร้าง “ตัวฉัน” และ “ตัวท่าน”Me & You กู และมึง !!