วานล้ำคำ"เพื่อน"หวาน หวานได้นานไม่ขื่นขม ไช่หวานให้หลงลม ไม่ซ่อนขมให้ตรมใจ

คนดีของฉัน....ประพันธ์ เมื่อ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๑  (คิดอะไรอยู่ อิ..อิ..)

"หวาน"

                ขนมหวานทานอร่อย   กินนิดหน่อยอร่อยนาน

                หลงหวานเอาแต่ทาน   อีกไม่นานหวานจนตาย

                เบาหวานมันถามหา     ลงแขนขาจนตาลาย

                อ่อนเพลียละเหี่ยใจ      ทำมือไม้ไร้เรี่ยวแรง

                หวานเป็นลมขมเป็นยา โบราณว่าอย่าตะแบง

                ทำใจให้เข้มแข็ง           รีบเปลี่ยนแปลงทำแข็งใจ

                มือเราไม่ตักมา              ปากไม่อ้าพาเข้าไป

                หวานจ๋าอย่าท้าทาย      มือไม่ส่ายใจมั่นคง

                หวานไหนก็ไร้ค่า          หวานวาจาตาโฉมยง

               านจ๋าอย่าทะนง         ยั่วคนปลงคงป่วยการ

                                                    "ยอดหญ้าใต้ฝ่าเท้า"

  เมื่อ ๒๐ พฤศจิกายน ฉัน....จึงประพันธ์ตอบดังนี้

หวานครูตาลชอบ      รสหวานกรอบยิ่งชอบใหญ่

รสหวานซาบซ่านใจ      หวานนอกในใจสุขจริง

หวานคมคารมชาย       หวานนี้ไซร้มักกลอกกลิ้ง

หวานไว้หวังแอบอิง      หมดหวานทิ้งคือสิ่งลวง

หวานแท้คำแม่หวาน    ไม่ต้องการสิ่งทั้งปวง

ทั้งรักทั้งห่วงหวง         หวานจับทรวงไม่ขมใน

ภรรยาหวานโบราณกล่าว      สามีเราไม่ไปไหน

สามีหวานมักขมใน                ปลงเอาไว้จะไม่ตรม

หวานล้ำคำ"เพื่อน"หวาน       หวานได้นานไม่ขื่นขม

ใช่หวานให้หลงลม                ไม่ซ่อนขมให้ตรมใจ