อ้ตัวเหงาจับมาผ้ามัดไว้ อ้ตัวเศร้าอยู่ไหนจับใส่ขัน ส่ตู้เซฟเก็บไว้ในนิรันดร์ วามจาบัลย์ฆ่าให้ตายอย่าได้แคร์

เมื่อ ๕ ธ.ค. ๕๑  ฉันประพันธ์ หนึ่งคำปรึกษาหมื่นหยดน้ำตาหยุดไหล

 ยามเหงาเศร้าทุกข์เร้าโหมกระหน่ำ

                          เพียงหนึ่งคำปลอบโยนคนใจเหงา

                             เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจภัยทุเลา

                                 หมื่นความเศร้าลดหายคลายจาบัลย์

                       ขอบคุณที่ให้พักใจในครานี้

                            เหมือนกับที่เคยให้มาคราก่อนนั้น

                                ขอบคุณที่เติมพลังใจให้แก่กัน 

                                   คงสักวันคนเหงาใจได้ตอบแทน

              คนดีของฉัน......  ประพันธ์ ให้กำลังใจว่า       

เช็ดน้ำตาก่อนนะอย่าร้องไห้

หยดน้ำใสในดวงตามีค่าสูง

ความเหงาเศร้าเร้าหัวใจให้พยุง

เชือกมัดถุงน้ำตาอย่าเปิดมัน

ไอ้ตัวเหงาจับมาผ้ามัดไว้

ไอ้ตัวเศร้าอยู่ไหนจับใส่ขัน

ใส่ตู้เซฟเก็บไว้ในนิรันดร์

 ความจาบัลย์ฆ่าให้ตายอย่าได้แคร์

                    และ

อยากรู้ไหมใครคนหนึ่งซึ่งซื่อสัตย์

ไม่ตะบัดทำขัดใจให้เศร้าหมอง

เขาคนนั้นอยู่ใกล้ใกล้ให้จ้องมอง

หยิบกระจกมาส่องแล้วมองดู

หน้าเหมือนเราเขาคนนั้นนั่นแหละใช่

เขาจริงใจไม่เคยทำช้ำอดสู

แฟนพันธุ์แท้แน่นอนย้อนคิดดู

เขานั้นรู้ใจของเราเกินเขาใด

มอบความรักหมดหัวใจให้เขาเถิด

รักพริ้งเพริดเกิดมั่นคงหายสงสัย

ตะกองกอดยอดรักฝากหัวใจ

ต่อนี้ไปจะไม่สนคนอื่นเลย