การค้นบันทึกเก่าๆ แค่..หยิบเล่มนี้มาอ่าน ..คิดว่า ความคิดเมื่อปี 2543 กับความคิดในปีนี้ 2552 มุมมองความคิดต่างไปจากเดิม แต่ถนนความคิดยังเป็นหนทาง...เส้นเดิม
เรื่องความสนใจและหนังสือที่อ่าน!!!เปลี่ยนไป...!!!!
โดยเฉพาะหนังสือที่เคยอ่าน เมื่อกลับมาอ่านใหม่..สามารถทำความเข้าใจกับเนื้อหาได้มากกว่าเดิม เช่น :- "เนื้อติดกระดูก นิทานส่องวิถีแห่งเซ็น ของ เสฐียรพงษ์ วรรณปก" เป็นหนังสือที่เก็บรวมไว้กับบันทึก จำได้ว่าเมื่ออ่านครั้งแรกแล้วไม่เข้าใจ แต่รู้สึกชอบเลยเก็บไว้และหยิบมาอ่านบ่อย มาปีนี้ลองอ่านอีกครั้ง พบว่าตอน "ยังงั้นรึ" เป็นตอนที่อ่านแล้วก็..อือ!! เหมือนว่าจะเข้าใจน่ะ แต่ในการปฏิบัติจริงๆ แล้วทำยาก โดยเฉพาะกับความรู้สึกที่ว่า..."ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร"...
อ่านบันทึกแล้ว ..มามองดูความคิดในปัจุบัน...>>
-
นั่งว่างๆ ความคิดมันไปเรื่อยๆ...ถ้านั่งเขียนบันทึกความคิดของเรามาเป็นตัวหนังสือนี่ มันต้องยาวมากๆ จนคนบันทึกเองต้องขี้เกียจไปก่อนแน่ๆ แต่การเขียนไป..อ่านไป มันเหมือนกับการทำความเข้าใจกับความเป็นตัวตนของเรา..กับความคิดของเรา...และเป็นการฆ่าเวลาที่ ok นะ ดีกว่านั่งเฉยๆ หายใจทิ้ง
-
กับวันนี้...เมื่อสำรวจความรู้สึกภายในใจ..ยังคงมีความเศร้าครอบคลุมความคิดอยู่..
-
มองความคิดกับการทำงานแบบนี้..(กิจการส่วนตัว-ร้านค้า)...ดี/ไม่ดี..??? = มันมีเวลาว่างมากเกินไป...นั่นสิ..เรารู้แล้วว่า..ทำไมเราไม่อยากทำงานนี้...ดีใจและขอบคุณที่น้องรับไปทำ..น้องดูแลกิจการได้ดีกว่าแน่ๆ เพราะน้องพูดเก่งและพูดเป็น....(คำว่า.. "พูดเป็น" นี่สำคัญนะ แต่ก่อนไม่รู้ว่าการพูดเป็นคืออย่างไร..เดี๋ยวนี้รู้แล้ว..ว่า เราเป็นคนที่ "พูดไม่เป็น" ..ดังนั้นจึงควรยึดหลัก...พูดน้อย น้อย...
-
ที่จริงว่าไปแล้ว การมีกิจการส่วนตัวนี่มันเป็นอาชีพการทำงานที่เป็นอิสระนะ เป็นนายของตัวเอง...ถ้าเราคิดจะทำอะไรอีก คงเป็นกิจการส่วนตัวอีกนั่นแหละ แต่..ต้องเป็นอะไรที่อยากทำ อยากรับผิดชอบจริงๆ ...เพราะเมื่อจะทำ ก็ต้องทำให้ดี ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ ไม่อยากทำ ก็อย่าลงมือทำเลย..ที่คิดอย่างนี้ได้ เพราะตอนนี้สามารถเลือกที่จะทำ หรือไม่ทำอะไรก็ได้ ..(จริงหรือ?)
-
การทำงานแบบใช้แรงงานนี่ว่าไป มันดีกับความคิดนะ ...คือมันได้ลงมือทำ ทำไป แม้ขณะที่ทำจะมีความคิดอะไรๆ ที่ฟุ้งไปเรื่อย แต่การออกแรงทำงานมันก็เหนื่อยและมันมีเป้าหมายว่าต้องทำให้เสร็จ มาดูสิว่า ได้ทำอะไรไปบ้าง ด้วยสองมือนี้...
เป็นช่างไม้..สร้างบ้านให้พี่แต้มกับจิงโจ้เสร็จทันอากาศหนาวพอดี ดีใจที่ทั้งสองชอบบ้านใหม่หลังนี้
แวะมาทักทายอ่านด้วยคนนะคะ
ว้าว...มีใครมาทักทายด้วย..
มีความคิดเห็นอย่างไรก็เล่าสู่กันฟังได้น่ะจ๊ะ
เพราะบันทึกนี้ก็คือการเดินทางของความคิดที่คนเขียน
เห็นว่า..ความคิดคนเรามันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ หรือบางคนใช้คำว่า
มันเติบโตขึ้น..หรืออะไรก็แล้วแต่.
นั่น..มันก็เป็นเพียงแค่ความคิด..แต่เมื่อเวลาที่ลงมือทำจริงๆ..
มันจะไม่ได้อย่างที่คิดเสมอไป..
แต่ด้วยความที่เป็นคน..มันต้องคิดก่อนแล้วค่อยทำ..นั่นแล