จะผ่านไปแล้วสินะ กับเวลา ๒ ปี หรือ ๑๐๔ สัปดาห์ ซึ่งมีค่าเท่ากับ ๗๓๐ วัน และนั่นก็คือหลากหลายพันชั่วโมง ที่เรามายืนอยู่ ณ จุดนี้...

ย้อนกลับไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๕๐ เวลา ๑๒.๓๖ นาที ที่พ่อและกับแม่ของเรา ได้มอบเราให้กับท่านพระอาจารย์ ซึ่งในวันนี้ท่านเป็น “ทั้งพ่อ ทั้งแม่ ทั้งครู และอาจารย์”

ความตั้งใจแรกกับเวลา ๓ เดือนที่จะมาอยู่เพื่อ “แก้กรรม” หรือการกระทำเลว ๆ ที่ตอกย้ำจนกลายเป็น “สันดาน...”

แต่ “ความเมตตา” แห่งองค์พ่อแม่ครูอาจารย์ที่เหลือล้นนั้นเป็นสิ่งที่ประคับประคองจิตใจของเราให้เดินอยู่ได้ในเส้นทางที่ทวนกระแสกิเลสนี้


ความเมตตาที่ไม่มีที่สุดไม่มีประมาณที่ท่านมีให้แก่เรานั้น สามารถทำให้เรามีวันนี้ วันนี้ยังยืนหยัดและสู้อยู่ได้


“รอยยิ้ม” เมื่อเราเหนื่อย
“รอยยิ้ม” เมื่อเราผิด
“รอยยิ้ม” แห่งความเมตตาและการให้อภัยเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ มากเกินกว่าคำพูดใด ๆ ที่จะจำกัดความ

เมตตาธรรมค้ำจุนโลก ฉันใด
ความเมตตาแห่งองค์พ่อแม่ครูอาจารย์ ก็ค้ำใจเราได้ ฉันนั้น

ความเมตตา คือพลัง อันสูงสุด
ช่วยมนุษย์ สู้กิเลส ทวนตัณหา
ความเมตตา คือสายธาร อันนำพา
มนุษสา พ้นวัฏฏะ สงสารเอย...