ไปเถิดสุดที่รัก

แม้ว่า

ฉันนี้จะร่ำไห้ด้วยอาลัย

และแม้ว่าฉันจะไปส่งเธอด้วยสายตาที่หม่นหมอง

แต่...หน้าที่ที่เธอแบกรับ ทั้งสองไหล่ของเธอ

มันเป็นหน้าที่ที่เหนือหน้าที่

ฉัน...อยู่ทางนี้

แม้อดอยากและเงียบเหงา

แต่ฉันก็พึงใจที่จะสวมมันต่างอาภรณ์

จงต่อสู้ต่อไปเถิดอย่ารีรอ

และอย่ากลับมา  เว้นแต่เธอได้หอบเอาบุปผาแห่งชัยชนะ

ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมแห่งเสรีภาพ

และสีสรรแห่งความยุติธรรม

และแม้นว่า ใหหมู่ผู้กลับมาอย่างยินดี

จะปราศจากเธอ

จงรู้ไว้เถิดว่าดวงใจดวงน้อยของฉัน

ล้วนอัดแน่นด้วยความภาคภูมิใจ

และแม้นว่า

ฉันนี้จะร่ำไห้ด้วยอาลัย

โอ้ มุญาฮิดดีนของฉัน

 

                                             อ.อาลัม

                                         ..........................................

                                    ที่บ้าน 12 สาย 15 สะเตง

                                          มิถุนายน (รอมฎอน) 2528

                              สัญญลักษณ์ ฉบับที่ 20 มิ.ย. 2528